Böyle bir hengâmda ehl-i iman için en mühim mesele, hakaik-i imaniyeyi esas tutmak ve ona göre bir hayat yaşamaktır. Zira insanın ömür sermayesi mahdud, vazifeleri ise pek çoktur. Bu hakikat Risale-i Nur’da şöyle ifade edilir: “Ömür sermayesi pek azdır; lüzumlu işler pek çoktur… birbiri içinde mütedâhil daireler gibi, her insanın kalp ve mide dairesinden ve ceset ve hane dairesinden, mahalle ve şehir dairesinden […] birbiri içinde daireler var. Fakat en küçük dairede en büyük ve ehemmiyetli ve daimi vazife var.”¹ Bu sırra binaen, kalp ve iman dairesi bütün dairelerin fevkinde bir ehemmiyet kesbeder ve insanın nazarını evvela oraya tevcih etmesi gerekir. Nitekim “Hakaik-i imaniye, her şeyden evvel bu zamanda en birinci maksad olmak…”² hakikati bu vazifeyi kat’î surette tayin eder.

Fakat bu hakikate rağmen, bazı kimseler Nur dairesine mensubiyetini kâfi görüp hakiki meşguliyeti ihmal ederler. Halbuki sırf daireye yakınlık, istifade için kâfi değildir. Zira “Risale-i Nur’un dâiresine yakın bulunanlar içine girmezse, tehlike ihtimali kavidir.”³ Bu tehlike çoğu zaman hissedilmez; insan kendini emniyette zanneder ve “Kalbimiz Üstad’la beraberdir.”⁴ gibi bir fikirle aldanır. Halbuki hakikatte şer, ekseriyetle açık bir fiilden değil, terk edilen bir hayırdan neş’et eder. Bu esas “Adem şerr-i mahz, vücud hayr-ı mahzdır.”⁵ düsturuyla beyan edilmiştir. Yani ihmal edilen dersler, ertelenen okumalar ve yapılmayan vazifeler, manevî hayatı zayıflatır ve insanı fark ettirmeden zarara sokar.

Bu noktada anlaşılır ki, Nur dairesinde bulunup da onunla meşgul olmamak, insanı sair dairelerin cazibesine bırakır. Çünkü kalp boş kalmaz; eğer hakaik-i imaniye ile dolmazsa, mâlâyanî ve fânî şeyler o yeri işgal eder. Asrın cereyanları, bilhassa siyaset ve içtimaî hayatın hâdiseleri, kalbi meşgul ederek en mühim vazifeyi geri plana iter. Halbuki Risale-i Nur’un beyanıyla “İmanı kurtarmak ve kuvvetlendirmek[…] en kısa ve en kolay yolu Risaletü’n-Nur’dadır.”⁶ Bu itibarla, bu daireye girmek değil, o dairede ciddi bir surette meşgul olmak esastır. Çünkü “dâiremiz içindeki ezvak-ı maneviye ve envar-ı imaniye kâfi ve vâfidir.”⁷

Yapılması gereken şey açıktır. Evvela, mâlâyanîyi terk etmek ve fuzulî meşguliyetlerden yüz çevirmektir. Günlük ve geçici şeylere karşı merakı azaltmak, kalbi hakikî vazifesine yöneltmek lazımdır. Saniyen, Risale-i Nur ile daimî ve şuurlu bir meşguliyet tesis edilmelidir. Bu meşguliyet yalnız okumakla kalmayıp, anlamak ve tefekkür etmekle inkişaf eder. Aksi takdirde, yakınlık olsa da istifade sağlanamaz. Nitekim ibretli bir misal olarak: “Sekiz senedir ben Üstadımın hem muhatabı, hem müsevvidi, hem mübeyyizi olduğum halde, sekiz ay kadar Nurlardan istifade edemedim.”⁸ ifadesi, anlamak ve tefekkür etmekle meşguliyetin ehemmiyetini göstermektedir.

Netice olarak denilebilir ki, bu asırda kurtuluş, Nur dairesine intisap etmekle değil; o dairede ihlâs, ciddiyet ve devam ile yaşamaktadır. Aksi halde insan, zannettiği emniyet içinde hakikatte büyük bir mahrumiyet yaşayabilir.

Dipnotlar:

1- Şualar, s. 202.

2- Kastamonu Lâhikası, s. 117. 

3- Age., s. 110.

4- Mektubat, s. 412.

5- Lem’alar, s. 72.

6- Kastamonu Lâhikası, s. 77.

7- Age., s. 118.

8- Lem’alar, s. 44.