Doğru teşhis yoktur, Nurlar’dan gayrı,

Üstad'la beraber Üstad'dan ayrı,

Böyle davranışın dokunmaz hayrı,

İzzetle hayatı tercih et haydi.

Risale-i Nur’la iktifa etmek,

Üstada sadakat yemini etmek,

Hayat boyu Nur’a bağlanmak gerek,

Ne mutlu kimseye talebe ölmek.

Nur düsturlarına göre hareket,

Edilirse sonu olmaz hezimet,

En muteber şeyse bil istikamet,

Kîl u kâlle olmaz elbette hizmet.

Şahs-ı manevîye olmalısın râm,

Ne gelse başına çekmezsin hiç gam,

Hizmet yapar iken devirme hiç çam,

Tavizsiz hizmette olunuz imam.

Ne şiş ne de kebab yanmasın dersen,

Deve kuşu gibi olma sakın sen,

Sebat ve sadakat Üstad isterken,

Aksine hareket çok büyük diken.

Meslek ve meşrebe ittibâ eyle,

Sözün fiiline uygunsa söyle,

Dava sahipleri olmalı böyle,

Aleyhe olsa da hep hakkı söyle.

Eğilip bükülme adüv-vü dine,

Dava alet olmaz menfaatine,

Daima uymalı kavl-i leyyine,

Mukaddesat feda edilmez yine.

Söylediğin doğru olmalı fakat,

Yeri ve zamana etmeli dikkat,

Tebliğ ihlâslıysa sevabı kat kat,

Ücret Allah’tandır, gayrı hemen at.

Dikleşmeden dik dur Üstadım gibi,

Böyle olmalısın her daim haydi,

Her Nur Talebesi birer Said’di,

Hayatın boyunca hep talebeydi.

Davanın izzeti her şeyden üstün,

Küçük sebeplerle davaya küstün,

Nurlar’a sahip çık dava bir bütün,

Daima hizmette geçsin her günün.

Vazifen tebliğdir hidayet değil,

Hidayet Allah’ın vazifesi, bil,

Yapmadığın şeyi söylemesin dil,

Fena fil Üstad ol, masivayı sil.

MEHMED KOVANCI