Sözün özün bir olsa Hakk’a olursun yakın,

Yapmadığın şeyleri söyleyip durma sakın,

Elestü bezmindeki sözüne sadık kalın,

Söz, fiil ve her hâlin hemen Allah’a satın.

Şom ağızlı olmaktan sakınmakta yarar var,

‘’Nasıldır karakterim’’ kendi kendine sorar,

Edebini kaybeden olmadık yerde arar,

‘’Gerçekten insan mıyım?’’ diye veriniz karar.

“Dokuz düşün bir söyle,” budur gerçek insanlık,

Buna uymazsan eğer sureten insan sandık,

Dilin eşek arısı gibi olursa yandık,

Sanki bir Brütüs’sün seni hep böyle andık.

Söylediğin sözlere ‘’nasıl anlarsan’’ deme,

Bunun altında yatan Firavun gibi ene,

Her vakit dikkat edin fiil ve ifadene,

Söylenen söz kalplerde çiçekler açsın yine.

Ekseni kayık güruh habire atar çamur,  

Mayalar bozuk ise ekmek olmaz bu hamur,

İhlâs kaybolmuş ise sarpa sarar hep umur,

Bozuk niyet kardeşi düşman diyerek vurur.

Kişinin ayinesi fiilleridir bilin,

Başkasına bakarsın görüyorsun hep kendin,

Mesleksiz ve meşrepsiz konuşuyor hep dilin,

Konuştukça çıkıyor yediğin herzelerin.

Hep kendi yumruğunu, değirmen taşı sanır,

Elden yumruk yiyince kendi gücünü tanır,

Haddini bilmeyenler ha bire yara kaşır,

Koca karılar gibi habire yapar dır dır.

Dünyada ve ukbâda hayır söyle ya da sus,

Boynuzlu bir koç gibi kardeşine vurma tos,

Seni insan sanırlar kelle kulak ve boy pos,

Yaptığın tahribatı hiç yapamaz kâfir Rus.

Kardeşlik hukukunu çiğneyip atma artık,

Bu densiz sözlerinden artık gerçekten bıktık,

Bunu söyleyen kişi insan dışı yaratık,

Nefsin peşinden koşup insanlığı unuttuk.

Eline ve diline, beline, hep sahip ol,

Edebli olmak böyle işte sana doğru yol, 

Kula kulluk etmeyip sade Allah’a ol kul,

Mal mülk seni kurtarmaz, geçmez orda para pul,

Orada geçer akçe, O’nun rızasıdır bul.