Okulların yoğun ders programları arasında evlatlarımız manen ezilip gitmektedirler... 

Verilen derslerin yazılmasında yardımcı olmak elbette ki anne, baba ve diğer aile fertlerinin de bir önemli vazifesidir... 

Bu vazifeleri yerine getirirken çocukların derslerden dolayı maddi-manevi yorgunluklarının alınması onların rahatlatılması da gerekmektedir...

Hem derslere yardımcı olunur hem de çocuklarımızın manevi ihtiyaçlarına cevap verilir.

Bunlar birbirlerinin engeli/manisi değildir. Bilakis birbirini tamamlarlar.

Yoğun çalışma temposu çocukları manen boğar. “Evladım bir abdest al, kılmadığın namazların varsa kıl. Biraz bahçeye çık. Pencereleri arala. Bak sana pişirdiğim mısırlardan ye. Sıktığım meyve sularından iç. Biraz uzan vb.” teklif ve ikramlarla çocuklarımızı bir nebze olsun rahatlatırız. 

Yani çocuklara yaklaşımımız biraz da onların istediği arzu ettiği şeylerle olmalıdır. Biraz arkadaşlarıyla dışarıda veya içeride oynasa onun için paha biçilmez bir olay yerine getirilmiş olur.

“İlla ki” diye bir dayatma eğitim ve öğretimde yoktur. Tercih vardır, tebrik vardır. Alkış vardır, mükafat vardır… 

Çocuklara bu okul ve ders çalışma zamanlarında yakın olmak. Çok çok daha yakın olmak ve onlarla alakadar olduğumuzu hissettirmek eğitimin yarısından çok iş yapmış olmak demektir. 

Daima okulla ve eğitimcilerle irtibat halinde olmak hem bizlere tatmin edecek hem de çocuklarımızı sevindirecek bir harekettir. Tamam okula yazdırdım… Koruma derneğine bağış yaptım, demekle bu işler olmaz yürümez ve netice alınmaz. 

Uzaktan evlatlarımızın öğretmenlerini ve arkadaşlarında devamlı bir şekilde takip edebilmeliyiz. Çocuklarımız mı onlardan etkileniyor onların tesirleri altında hareket ediyorlar. Yoksa onlar mı çocuklarımızdan etkilenip eğitim öğretim ve ahlaken bir şeyleri öğrenip etraflarına da bunları sergileyip gösterebiliyorlar. 

Evet okula giden çocuklarımızla alakadar olmak; en az evimize getirdiğimiz helal lokma ekmek kadar önemlidir/ mühimdir.