Yağmur yağınca herkes aynı gökyüzünün altında yürür. Aynı damlalar aynı sokaklara düşer. Aynı su aynı toprağa değer. Ama sonuç her zaman aynı olmaz.
Bir yerde kurumuş toprak yeşermeye başlar. Başka bir yerde ise su, sert zeminin üzerinden akıp gider. Yağmur aynıdır; fakat toprağın onu karşılama biçimi farklıdır. Galiba hayat da böyledir. Aynı sözü iki insan dinler. Biri ömrü boyunca unutmaz, diğeri birkaç dakika sonra hatırlamaz bile.
Aynı nasihat bir gönülde derin iz bırakırken, başka bir gönülden sessizce geçip gider.
Aynı imtihan iki insanın kapısını çalar. Biri sabırla olgunlaşır, diğeri öfkeye teslim olur.
Demek ki asıl fark, yağmurda değil; onu karşılayan zemindedir. Kur’ân-ı Kerîm’de Rabbimiz şöyle buyurur: “O, gökten su indirendir. Onunla her çeşit bitkiyi çıkardık...”¹
Yağmur, Allah’ın rahmetinin en güzel tecellilerinden biridir. Aynı rahmet her yere ulaşır; fakat her toprak ondan aynı şekilde istifade edemez. İnsan kalbi de böyledir. Kalp katılaştığında nasihat, yağmurun kayadan akıp gitmesi gibi iz bırakmadan geçer.
Kalp yumuşadığında ise küçücük bir iyilik, yıllarca sürecek bir güzelliğin başlangıcı olabilir.
Resul-i Ekrem (asm), Allah’ın kendisiyle gönderdiği hidayet ve ilmi, yeryüzüne yağan bol yağmura benzetmiştir. Verimli toprak yağmuru kabul eder ve ürün verir. Bir kısmı suyu tutar, insanlar ondan faydalanır. Bir kısmı ise ne suyu tutar ne de bitki yetiştirir.²
Üstad Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri de aynı hakikati veciz bir misalle ifade eder: “Nasıl ki pek çok mesâlihi tazammun eden bir yağmurdan zarar gören tembel bir adam, diyemez: ‘Yağmur rahmet değil.’”³
Belki de mesele, rahmetin gelmemesi değil; rahmeti karşılayacak gönlü hazırlayabilmektir.
Rahmet aynı... Hakikat aynı... Nasihat aynı... Fakat kalpler aynı değil. Belki de kendimize sormamız gereken soru şudur: Benim kalbim, rahmeti yeşerten bir toprak mı; yoksa üzerinden akıp giden bir zemin mi? Çünkü Cenab-ı Hak rahmetini esirgemez.
Yağmurunu ayırmaz. İhsanını kısmadan gönderir. Fakat bahar, ancak rahmeti kabul eden toprakta açar. Belki de mesele, yağmurun ne kadar yağdığı değil; gönlümüzün rahmete ne kadar açık olduğudur.
Çünkü aynı yağmur herkese yağar... Ama herkeste aynı baharı açtırmaz.
Dipnotlar
1- En’âm Sûresi, 99.
2- Muhammed b. İsmail el-Buhârî, el-Câmiu’s-Sahîh, Kitâbü’l-İlim, 20; Müslim b. Haccâc, Sahîh-i Müslim, Kitâbü’l-Fezâil, 15.
3- Said Nursî, Sözler, Yeni Asya Neşriyat, 3. Baskı, İstanbul, Mayıs 2019, Yirmi Altıncı Söz, Birinci Mebhas, s. 525.