Birilerinin dediğine göre geçen Pazar yani 20 Haziran Babaların günü idi. Bizim de mensubu olduğumuz numarasız Ankara Barosu gün sebebiyle şöyle bir mesaj gönderdi:
“Biliyoruz ki babalık da tıpkı annelik gibi biyolojiden bağımsız, koşulsuz, katıksız ve karşılıksız sevgiden gelir. Bu sebeple kendini bir baba gibi hisseden herkesin Babalar Günü kutlu olsun.”
Mesajın tartışılabilir yönleri var.
Meselâ babanın sevgisinin biyolojiden bağımsız olup olmadığı tartışılabilir.
Damat kayınpeder ve gelin kayınpeder arasındaki babalık ilişkisinde bile bir tür biyoloji ve nesep sıhriyetinin olduğunu elbette herkes kabul eder.
Bunun dışındaki hallerde babalığın olup olamayacağı yani neseben evlât baba ilişkisi içinde bulunmayan iki kişinin birbirini evlât ve baba olarak sevmesinin mümkünlüğü, sınırı, anlamı ve bilhassa ispatı tartışılabilir.
Bugünkü hukukumuz evlât edinmeye izin veriyor, ama eski hukukumuz ve kültürümüz bunu “mahremiyeti ihlâl etmeme” şartına bağlayarak sınırlandırıyor.
Bu sebeple, riske girmek istemeyen çocuksuz eşler, erkeğin kız yeğenini ya da kadının erkek yeğenini evlâtlık alıyor.
Böylece hem evlât ihtiyacı karşılanıyor ve hem de birbirine nikâh düşecek iki kişi aynı evde yalnız kalmamış yani mahremiyet problemi çözülmüş oluyor.
Özetle, “ben şunu evlâdım gibi sevdim” ya da “ben onu babam gibi sevdim” demek kolay değil.
Bunun tek istisnası mecazî babalık hali.
Bu sebeple de biz Baronun Babalar Günü mesajını okuyunca bu memleketin gelmiş geçmiş en büyük “baba”sını hatırladık.
17 Haziran’da vefat eden Süleyman Demirel’i.
O bilinen anlamda “baba” değildi. Sulben evlâdı yoktu.
Hatta bu sebeple birileri çok gıybetini de yaptı. Çok günah da kazandı. (Tövbe etmişlerse Allah affetsin.)
Ama o bu memleketin gerçek anlamda “baba”larından biriydi.
Elbette her siyasetçi gibi sübjektif değerlendirmelere açıktı.
Ve sağlığında çok sayıda kişiden ve bilhassa bir kısım muhaliflerinden geçer not alamadı.
Ama ona hayatında geçer not vermeyenlerin çoğunun, bilhassa dindar siyasetçilerin, son on senede gördüğü hadiseler karşısında fikrini değiştirdiğine ve “büyük adammış” ya da “baba adammış” dediğine hepimiz şahit olmuşuzdur.
İşte asıl babalık galiba bu: Ardından gelecek olan rahmet duâsını her geçen gün arttırmak.
Bu vesileyle Isparta İslamköy’deki Demokrasi Müzesi’ni gezmemiş olanlara gecikmemelerini tavsiye ederiz.
Zira maziyi bilmeyen hale ve istikbale anlam yükleyemez.