“Latif ve yüksek ve şüphesiz bir tevafuk” üst başlığı ile başlayan Yirmi Dokuzuncu Mektubun Sekizinci Kısmı olan Rumûzât-ı Semâniyenin Birinci Remzi, Üstad Hazretlerinin Birinci Cihan harbinde cephede, at üstünde Arapça telif ettiği, yaklaşık iki buçuk senelik Rus esaretinden İstanbul’a döndükten sonra  1918 yılında bastırılan ilk orijinal (Arapça) İşârâtü’l-İ’caz eserinde basım tarihinden yaklaşık 15 sene sonra “... tevafuk suretinde latif bir işaret-i i’caziyeyi gördük.” dediği Elif, te, lam, mim, vav ve lam elif gibi harflerle ilgili tevafuklar, beş küçük remiz ile, izah edilmektedir. 

Beş Küçük Remizden Birinci Remizde, Üstad Hazretleri, Arapça orijinal baskılı İşârâtü’l-İ’caz’daki harflerde tevafuk suretinde tezahür eden latif işaret-i i’caziyeyi nasıl gördüğünü özetle şöyle anlatıyor: Bir sahifenin satırları başındaki eliflere baktığını, on dört adet çıktığını, karşı sahifenin satır başlarındaki elifleri saydığında ise , aynen on dört çıktığını, bütün kitapta bu tarz elifli tevafukun sekiz sahifede bulunduğunu, diğer taraftan bir sahifede elifle başlayan satır sayısı sekiz olanların kitabın tamamında on dört kez tekrarlanmakla acip tevafuk olduğunu bahsetmektedir. Kitabın bütününde farklı sayılarda elif tevafuklarını da zikrettikten sonra, başka çok kitaplara baktığını İşârâtü’l-İ’caz’daki bu tevafuklara benzer tarzda tevafuk göremediğini ve dolayısıyla bu tevafuklar hakkında “Ve hiçbir cihette tesadüf işi olamaz” diye hükmetmiştir. Bu Küçük Birinci Remzin sonunda, harflerin ve rakamların denk düşmesi, uygun gelmesindeki sırrı ve esas maksadın ne olduğunu şu cümle ile özetliyor: “Kur’ân-ı Mu’cizü’l-Beyan’ın tefsiri, elbette i’cazının cilvesine ayine olur.” ( Rumûzât-ı Semâniye, s. 87.)

Küçük İkinci ve Üçüncü Remizler:

Bu kısımlarda Kur’ân ve Lafzullah kelimeleri ve harflerine ait tevafuklar anlatılır:

“Matbu baskılı tefsirin diğer bir tevafuku” olarak da, kitabın tamamında 181 adet “Kur’ân” lafzı bulunduğu ve bunların 99 adedinin sayfalarda, diğer bir kısmının da başka sayfalardaki Kur’ân lafzına tevafuk ettiğini beyan eder. 

İşârâtü’l-İ’caz ayinesinde temessül eden bir cilve-i i’caza dair alt başlığında Kur’ân’da Allah lafzının kudsi tevafukunu, göze hitap eden Mu’cizeli Kur’ân’da gösterildiği gibi, esas kaynağı Kur’ân ayetleri olan İşârâtü’l-İ’caz tefsirinde de Lafzullah’ın dört harfi olan elif, lam, sakin elif, he ve bu harflere ait tevafuk elbette bulunacak diye teftiş eden Bediüzzaman Hazretleri, bu remizde bulduğu miktarların sayılarını ve birbirleriyle münasebetlerini teferruatlı şekilde izah etmiştir.

Küçük Dördüncü ve Beşinci Remizler:

“Vav” ve Kur’ân-ı Hakîm’de Lafzullah ile yapılan yemin ekseriyetle “te” ile başladığından, “te” harflerinin tevafukatının acip bir sırrının açıklandığı bu bölümlerde, Risale-i Nur hizmetinin mazhar olduğu inayet nakledildikten sonra, keşfettiği tevafukatı bir çeşit inayet olarak anlayan Üstad sözü İşârâtü’l-İ’caz tefsirine getirmiş ve “Biz onun için İşârâtü’l-İ’caz tefsirindeki tevafukat-ı harfiyeye ehemmiyet veriyoruz.”( Rumûzât-ı Semâniye, s.91) demekte ve “vav” ile “te” harflerinin tevafuklarını anlatmaktadır. Ayrıca Beşinci Remizin sonunda elif tevafukatının bir nümunesi de anlatılmıştır. (Rumûzât-ı Semâniye, s. 94.)

Rumûzât-ı Semâniye Risalesini bir de tevafukat cihetiyle okumak temenni ve duasıyla...