Belli bir zümreye ait değil söyleyeceklerim. Belli kişilere de has değil. Gördüğü her şeye, herkese kötü bir şey deme yarışı. İlla kötü bir şey ama. Değerlendirme değil, iyi şeyleri takdir etme değil, sadece kötüleme. İnsanlar ne yapıyorlarsa, ne yiyorlar içiyorlarsa, hangi hayat hallerini yaşıyorlarsa illa ki paylaşıyorlar. Her şey paylaşılmalı mı ayrı tartışılır ama her paylaşılanı karalamak, karalamaya çalışmak bana korkunç geliyor. Düşünsenize... En basitinden Youtube'da bir ilâhî videosu izleyeceksiniz, altına yorumlar... Yorumları buraya koyup aynı tongaya basmak istemedim. Ama ilâhî videosunun altına bile kötü yorumlar geliyorsa vay halimize.. 

Toplumu ayrıştıranlar, gerenler, bir tarafı bir tarafa inanılmaz bileyenler, dibinden bastırınca ağzından çıkan diş macunu gibi, o kötülüğün bir yerden çıkacağını tahmin etmelilerdi. Bu kadar sözlü şiddetin olmasını, sadece sosyal medya kullanmayı bilmemeye yormak, safdillik olur. Kötü söz söyleyince alkışlanmak, toplumun zihin kodlarına böyle kazındıysa, bunun failini nerede aramalı? Cidden şaşırıyorum. Herkesin her şeyine illa kötü mü söylenmeli? Hesapların bir kısmı bot hesaptır, fake hesaptır, hadi geçtik. Nasıl olsa kimse beni aramaz bulmaz deyip sallıyorlardır, hadi onu da geçtik. Yapılan iyiliği, iyi şeyleri, mübah amelleri gör(e)memek, başlı başına bir psikoz vakası diye düşünüyorum. Sırf etkileşim almak için, önüne gelen her şeye kötü demek, bir bakış problemidir. Ve bunun bulaşıcı hastalık gibi herkese sirayet etmesi toplumu inanılmaz etkiliyor. 

Şule Gürbüz'ün Kambur adlı romanının kahramanı, "Bana sorulsa bir gün, kamburunun düzelmesini mi istersin, yoksa tüm insanların kambur olmasını mı diye. Herkesi kambur görmek olurdu dileğim." der. Sosyal medyadaki gördüğüm bu tipin tek motivasyonu, kendi mutluluğu üzerine değil, başkasının mutsuzluğu üzerine bir hayat kurması. Gerçekten dehşet verici.

X platformuna giriyorum, girmemle çıkmam bir oluyor. Ya hiç sayfada dolaşmayacağım, ya da sadece paylaşacağımı paylaşıp çıkacağım. İnsan sadece kendini korumanın derdine düşüyor bir süre sonra. Çünkü kalbe giren her söz, kulağın duyduğu her cümle, gözün gördüğü her bir menfilik, dışımıza sürülen boya gibi.. Gitgide içimize işliyor ve bizi tamamen kaplayarak kendine dönüştürüyor. 

Peki ne yapmalıyız? Herkesin ruh hali ve etkilenme oranı aynı değildir elbette. Yorumları kapatmak bir seçenek olabilir. Sayfamızda gezerken yorumlara bakmamak bir seçenek olabilir. Ama herkesi zamanla içine alan bu girdap, çok büyük tehlike çanları çaldırıyor. 

Bilmem ne dersiniz?