Gerçek demokrasiyi hedefleyen, hak ve hürriyetleri ikame etmeyi dava edinen demokratların bu tavır ve duruşlarını hazmedemeyen demokrasi muarızları olan askerî cuntalarının her defasında vatan millet için yola çıkan demokrasi kahramanlarını silah zoru ile alaşağı etmeleri elbette tesadüf değil, sürpriz değil.

Neden her zaman demokrasiye, hak ve hürriyetlere tahammülü olmayan darbeci cuntacıların hedefinde başka partiler, başka iktidarlar değil de hep demokratlar hedefte olduklarının cevabı açıktır. Çünkü hâkimiyet milletindir prensibini esas alan demokratların iktidarında bağımsız olması gereken yargının dışında başta Silahlı Kuvvetler olmak üzere devletin bütün kurum ve kuruluşlarının herhangi imtiyazları olmamak üzere hepsi kanunlarla sınırlanmış yetkilerle millete hizmet ile mükellef olmalarını sağlamak için çabalıyorlar demokrat siyasî kadrolar.

İşte ayrıcalıklı imtiyazları içine sindiremeyen Silahlı Kuvvetler içindeki bazı darbeci cuntacılar 1960'da milletin meşru reyleriyle iktidara gelen başında  Üstadın İslâm kahramanı olarak tavsif ettiği Menderes’in bulunduğu Demokrat partiyi silah zoru ile alaşağı etmekle kalmayıp, merhum Menderes ile beraber Hasan Polatkan ve Fatin Rüştü Zorlu’yu katledip, diğer siyasî kadroların ileri gelenlerine de siyasî yasakları getirmekle yetinmeyip hepsini Yassıada'da olmadık eziyet ve işkencelere tabi tuttular.

Yine Demokrat siyasî kadroların devamı olarak 1965 seçimlerinde iktidara gelen Adalet Partisi'nin başta adalet, hak hukukları alanları olmak üzere ülke genelinde hemen her alanda yaptıkları maddî  ve manevî hizmetlerini hazmedemeyen iç dış karanlık mihraklarının teşvik ve tahrikleriyle yine ordu içindeki bazı devam etmekte olan anarşiye seyirci kalan darbeci askerler güya terörü durdurmak bahanesiyle 12 Eylül 1980'de silah zoru ile meşru iktidarı alaşağı etmekle kalmayıp, parti ileri gelenlerinin hemen hepsini tutuklayarak, siyasî yasaklara tâbi tuttular darbeci cuntacılar.

Keyfî uygulamalarla, uydurdukları iftira ve karalamalarla milletin gönlünde yer eden Adalet Partisi'nin bir daha iktidara gelmemesi için gerekli tedbirleri alan darbeciler kendilerinden sonra da yerleştirdikleri keyfî hukuksuzlukların devamını sağlamak için merhum Demirel’in demokrat olmayan hem bir yakını hem de önemli bir bürokratı konumunda olan Özal’ın başında olduğu ANAP'a iktidarın yolunu açtılar. Özal da darbecilere verdiği sözlerin gereği olarak başta siyasî yasakların devamı için yurt genelinde mitingler tertipleyerek Adalet Partisinin aleyhinde iftira ve karalamalara devam etti. 

Demirel de o zor günlerde “Konuşan Türkiye… Düşün arkama…” sloganlarıyla tertiplediği coşkulu mitinglerle az bir fark ile de olsa siyasî yasakların kalkmasını sağlamış oldu. Kısaca seksen askerî darbesi olmasaydı Özal ve partisi olmazdı.