Hayatı boyunca siyasetten uzak durmayı prensip edinen Üstad Bediüzzaman niçin ve hangi gerekçelerle Menderes’e gıyabında “İslâm kahramanı” diyerek samimi ve sıcak yaklaşımlarda bulunuyor?

Demokrat Parti tek adam zihniyetiyle memleketi idare eden Halkçıların yaptıkları yıkım ve tahribatlarını tamire çalışırken, diğer taraftan da yaptıkları icraatlarla ülkenin hızla kalkınmasını sağlamışlardı.  

Bir daha iktidara gelemeyeceklerini gören Halkçılar, iyice hırçınlaşarak iktidara karşı saldırıya geçtiler, ifttira ve karalamalarla Demokrat Partiyi yıpratarak, milletin gözünden düşürmeye çalıştılar.

Halkçılar, zinde güçleri kışkırtmak suretiyle 27 Mayıs 1960’da bir askerî darbe ile milletin gönlünde taht kuran iktidardaki Demokrat Partiyi alaşağı ettiler. İhdas ettikleri uydurma mahkemelerle merhum Menderesi, Hasan Polatkan’ı, ve Fatin Rüştü Zorlu’yu idam ettirdiler.

Demokratların siyasî hayatları sona erdirilince Merhum Demirel’in liderliğinde Adalet Partisi demokrasi bayrağını devraldı. Adalet Partisi de her alanda unutulmaz eserlere imza atarak, kısa zamanda önemli mesafeler kat ettiler.

Adalet Partisinin bu muhteşem başarılarını gören halkçılar orduyu tahrik ettirmek suretiyle 1971’de verdikleri askerî muhtıralarla iktidarın önünü kesmeye çalıştılar. Verdikleri bu muhtıra ile sonuç alamayan darbeciler bu defa 12 Eylül 1980’deki darbe ile Adalet Partisinin iktidarına maalesef son verdiler. Bununla yetinmeyen cunta, başta merhum Demirel olmak üzere bütün dava arkadaşlarına siyasî yasakları getirmek suretiyle tamamen siyaset sahnesinden tasfiye ettiler.

Ama Demirel pes etmeyerek, yasaklara aldırmadan bir taraftan “Konuşan Türkiye …” sloganları ile coşkulu mitinglerle milletin nabzını tutarken; darbecilere meydan okuyarak, siyasî hayatının bitmediğini haykırıyordu.

Hemen herkes artık Demirel’in siyasî hayatı bitti derken; o yedinci defa siyasete dönme başarısını gösterdi ve Cumhurbaşkanlığından vefatına kadar hizmetlerine devam etti.

Demokratların mirasına ve misyonuna sahip olmaya çalışan şimdiki Demokrat Parti de demokrasi bayrağının yere düşmemesi için, adalet fidanının kurumaması için çalışıyorlar.

Gerek Menderes gerek Demirel, halkın maddî ve manevî değerlerini ve ihtiyaçlarını dikkate alarak siyaset yaptılar. Bize göre Amerika’yı yeniden keşfetmeye gerek yok. Geçmişte gerek merhum Menderes, gerek merhum Demirel hangi tavır ve davranışları milletin teveccühüne mazhar olduysa şimdiki Demokrat Partisi de onu yapmalı.

Bilindiği gibi gerek Menderes, gerek Demirel hiçbir ayırım yapmadan insanlara samimi yaklaşımlarda bulunuyorlardı. Evet bugünkü Demokratlar da bu iki liderlerini örnek alsalar bir çok şeyin değiştiğini görecekler.   

Dejenere edilmiş bir demokrasi, terazisi bozuk bir adalet, hak ve hukuk anlayışı, iktidarın elindeki bir sopaya dönüşmüş olan yargı sistemi… Tek adama bağımlı hâle getirilen hemen bütün kurum ve kuruluşlar…