İman kalb ile tasdik, dilin ile ikrardır,

Diliyle ikrar ise müminin şiarıdır.

Atalar söylemiştir dokuz düşün bir söyle,

Hangi manaya gelir söylediğin kelime.

Zındıka cereyanı, girmiş İslâm içine,

İlişmek isteyecek, iman rükünlerine.

İnsanların ağzında, dolaşan kelimeler,

Bunlar çok dehşetlidir inkârdan verir haber.

Söylenen her kelime, söylenen her bir cümle,

Dinsizliği işmamsa, necat bul terk etmekle.

Bediüzzaman söyler; mühim üç tanesini,

Beyan eder bizlere birer birer hepsini.

Kendi kendine olmak manası varsa terket,

Tesadüf manasına geleni hemen farket.

“Tabiat yaratıyor” manasıysa felaket,

Tabiat icad eder demek büyük helaket.

“Sebebler icad eder” demek küfre alamet,

Sebebler camid, cahil; yoktur ilim ve kudret.

Sebebler akılsızdır müsebbebte var plan,

Müsebbib-i hakikî, Allah’tır de her zaman.

Söylenen her kelime ya ikrardır ya inkâr,

Kullanılan kelime inkarsa büyük zarar.

Süfyanî kelimeler dilimize yerleşti,

Kalbi tasdikimizi zedeleyip ilişti.

Yılan ve akreplerden kaçar gibi kaçalım,

Nurlar’ın Türkçesiyle etrafa nur saçalım.

Nurlar’ın dili ise, Türkçedir diyor Kuran,

Takdir-i İlâhîdir, hem tahsindir bu lisan.

Nurların Türkçesini, hâkim kılacağız biz,

Nur’un Türkçesi ise, olacak imamımız.

Nurlar’la iktifa et, Nurcu olursun kesin,

Risale-i Nurlara ayinedir söz, sesin.

Hem Süfyan’ın yanında hem Mehdî’nin yanında,

Tercihini yap artık, dur Mehdî’nin safında

Türk lisanı sadmeler geçiriyor bu zaman,

Nur’un kelimeleri halis Türkçedir inan.

Risale-i Nurlar’a ilişen dil kurusun,

Risale-i Nurlar’a uzanan el kırılsın.

MEHMED KOVANCI
[email protected]