Bir önceki yazımda anlattığım gibi, tarihî ve kültürel zenginliğiyle tanınan bu kadim ilçede artık huzurdan söz etmek giderek zorlaşıyordu. Sokaklarda korku, insanların yüreğinde endişe vardı. Her yeni gün, yeni bir ölüm haberiyle başlıyordu.

Memuriyet görevim gereği çalışmalarımızı sürdürürken, bir taraftan PKK sempatizanlarının, diğer taraftan Hizbullah yandaşlarının iş hayatı üzerindeki baskılarına şahit oluyordum. Özellikle yükleme ve nakliye işleri yapan firmalar, bu grupların güç gösterileriyle karşı karşıya kalıyordu. Devletin kurumlarında yürütülen işler bile zaman zaman bu baskıların etkisi altına giriyordu.

Bir keresinde Silvan-İskenderun arasında buğday nakliye ihalesini bizden alan bir firma, PKK tarafından haraç istenmesi nedeniyle sıkıntı yaşamıştı. Firmanın yetkilileri, yükleme sırasında tonaj konusunda sorun çıkmaması için örgüt içinden yardım talep etmişlerdi. Kod adıyla tanınan ve daha sonra itirafçı olduğunu öğrendiğim Hakkı isimli bir PKK mensubunun, üç gün boyunca idareyi gözetim altında tuttuğunu ve firmaya sorun yaşanmayacağını söylediğini aylar sonra öğrendim. Bu olay, o günlerde kamu hizmetlerinin ve ticari faaliyetlerin ne kadar ağır baskılar altında yürütüldüğünü gösteren çarpıcı bir örnekti.

Silvan’da hayat, akşam saat 16.00’dan sonra âdeta sona eriyordu. Açık dükkân bulmak zorlaşmış, sokaklar boşalmıştı. Gece olduğunda ise karşılıklı çatışmalarda silahların namlularından çıkan alevler gökyüzünü aydınlatıyordu. PKK ile Hizbullah arasındaki düşmanlık giderek büyüyor, iki taraf da birbirini nerede yakalarsa çatışmaya giriyordu.

Ölümler sıradan bir haber hâline gelmişti. Ancak cenazelere ve taziyelere katılmak bile tehlikeli bir meseleydi. Her iki tarafın cenaze törenlerine ve taziyelerine çoğunlukla kendi taraftarları katılabiliyor, halk ise korku ve endişe içinde geri duruyordu. Toplumsal dayanışma, yerini şüpheye ve tedirginliğe bırakıyordu.

Bu ağır şartlar altında ben de memuriyet görevimi sürdürmeye çalışıyordum. PKK sempatizanlarından biri, “Devlet dedelerinizi asmış, sürgüne göndermiş, ailenizi etkisiz hâle getirmiş; sen hâlâ devletin malını koruyorsun” diyerek beni baskı altına almaya çalışıyordu. Diğer taraftan, Hizbullah sempatizanları geceleri evimi telefonla arayarak tekbir (Allahuekber) getiriyor, iş yerinde çalışan bazı kişileri hedef gösteriyor ve onları çalıştırmamam yönünde baskı yapıyordu.

Bütün bunlara rağmen görevimizin gereğini yerine getirmeye gayret ediyorduk. Çünkü kamu malını korumak, vatandaşın hakkını gözetmek ve devlet hizmetini sürdürmek, zor zamanlarda da sorumluluğumuzdu.

Silvan’ın o yıllarda yaşadığı acılar, yalnızca çatışmalardan ibaret değildi. Terör, insanların huzurunu, güvenini, ticaretini ve toplumsal ilişkilerini de tahrip ediyordu. Bir sonraki yazımda, terörün Silvan’da bıraktığı daha derin yaraları ve bu ağır şartların insanların hayatında meydana getirdiği tahribatı anlatmaya devam edeceğim.