Kitap fuarının açılışından kısa bir zaman sonra ulaştığımız fuar merkezindeki Yeni Asya standına vardığımızda, vazifeli kardeşlerimiz yerlerini almışlar ve çalışmaya devam ediyorlardı. Genellikle ilk ve ortaokullardan belediyenin organizesiyle getirilen öğrenciler büyük salonu doldurmuşlar ve programa renk katmışlardı.

Bizim standımızın yanında İhlâs yayınları ve RNK yayınları da bulunuyordu. Aynı maksada hizmet eden bu yayın kuruluşları, üçü yanyana sanki yüz on bir kuvvetinde kardeşlik ruhu içinde çalışmalarına devam ediyorlardı. Yeni Asya standına gelerek kendileriyle sohbet ettiğimiz bu kardeş kuruluşlar ile tam bir ittifak halinde olduğumuzu söyleyerek, birbirimizin hizmetleriyle iftihar ettiğimizi, ihtiyaç olduğu zaman birbirimize severek yardım edeceğimizi ifade ettik. Hakikaten çok güzel ve yürekten bir sevgi ile birbirimizle kucaklaştık. İşte, arzu edilen ittihad, birlik ve beraberlik ruhu bu idi. Herkes bulunduğu yerde ve birlikte çalıştığı kardeşleriyle iman hizmetlerine devam etmeli, diğerlerine karşı da muhabbet ile mukabele etmeliydi. Zira, bizler muhabbet fedaisiydik ve husumete vaktimiz yoktu.

Öğle ve ikindi namazlarını fuar mescidinde eda ettikten sonra, akşam ikramı ve akşam namazını bulunduğumuz yerde eda ederek hizmet merkezine geçtik. Dört katlı olan Uhuvvet Kültür Merkezinin geniş salonu, etraftan da gelen gönül dostlarıyla şenlendirilmişti. Hafta arası olduğu halde katılım bir hayli iyiydi. Dinî cemaatler ve İslâm milletleri arasındaki manevî ittihadın önemini izah eden Bediüzzaman Hazretlerinin izahlarından sonra, elli yedi İslâm devletinin bir araya gelmesinin ve iç işlerinden serbest dış işlerinde birlikte hareket eden bir İslâm bloku teşkil etmesinin hem İslâm dünyasına hem de dünya barışına hizmet edeceğinden bahsettik.

Bediüzaman Hazretlerinin hayatı boyunca takip ettiği en büyük hedeflerinden biri olan böyle bir ittihad-ı İslâm hareketinin gerçekleşmesine kim öncülük ederse etsin tebrik etmemiz gerektiğini ifade ettik. Çünkü, Nur Talebeleri olarak bizler siyasetli bir cemaat değildik. Siyasetli cemaatler gibi düşünmek bizim mesleğimize uygun değildi. Çünkü, Bediüzzaman Hazretlerinin ifade ettiği gibi “insaf ve hakperestlik odur ki, Müslümanlarının nereden ve kimden olursa olsun istifadelerine taraftar olmaktır.”  (İhlâs Risalesi) Bu minval üzere devam eden dersimiz sona erdiğinde herkes memnun kalmıştı.

Perşembe sabahı tekrar fuar alanına gittik. Erdal kardeşin izahını yaptığı bir çalışma dikkatimizi çekti. Meşveret heyetinin de kabul ettiği bu faaliyetin özü şuydu: Madem ki, herkese ulaşmak mümkün olmuyor, o halde biz onların ayaklarına gidelim ve Risale-i Nur ile veya inanç ve iman ile ilgili her türlü sorularına orada cevaplar verelim. Hatta, onların sorabileceği muhtemel sorularından bazılarını da karton levhalara yazarak önlerini açalım. Meselâ: “Ateizm çöktü mü, deizmin sonu geldi mi? Risale-i Nur bu soruların cevaplarını veriyor ve temellerini çürütüyor.” gibi soruları gündeme taşıyarak tartışma ortamı meydana getirmek.

Ancak, fuar ortamının buna müsait olmadığı görülerek, Bediüzzaman Haftası’nda daha organize bir çalışma yapacaklarını söylediler. Böyle bir çalışma örnek alınabilir.