Siirt'ten Cizre'ye gelirken bunu hissettim. Dolmuştan indiğimde içimde tatlı bir heyecan vardı. Öğretmenevi’ne yürürken gözlerim tanıdık yüzler arıyordu. Acaba bir köşeden eski bir dost çıkacak mıydı? Henüz on ay geçmemişti ama memleketin sokakları insanın içindeki çocuğu yeniden uyandırıyordu.

Cizre benim için yalnızca doğup büyüdüğüm topraklar değil; dostlukların ve nice insanın hayatına dokunma gayretinin de şehri. Yaklaşık dört buçuk yıl önce "Sofrada Ekmek" çalışmasının temellerini burada atmıştık. O günlerde dijital sistem yoktu. İhtiyaç sahibi ailelere fırınlarda kullanabilecekleri küçük markalar dağıtıyorduk.

Küçücük bir marka... Ardında bir sofraya ulaşan ekmek, hiç tanımadığı insanların iyiliğiyle karşılaşan bir ailenin sevinci vardı. Markaların yerini dijital uygulamalar aldı. Yöntem değişti; bir sofranın ekmeksiz kalmaması için gösterilen gayret değişmedi.

Bu defa İstanbul'dan gelen dokuz arkadaşımızla on kişilik bir ekip olduk. Cizre, Silopi ve Şırnak'ta farklı kollara ayrıldık. Kızılay çalışanları ve gönüllülerinin de kıymetli desteğiyle çarşamba sabahından pazar öğleye kadar yaklaşık 650 haneyi ziyaret ettik. Eski ve yeni yararlanıcılar vardı. Sadece ihtiyaçları değerlendirmeye değil, gönül bağlarını tazelemeye de gayret ettik.

Bir kişinin dört beş günde bu kadar haneye ulaşması mümkün değildi. Fakat omuz omuza verince güçlükler kolaylaşıyordu. Üstad Bediüzzaman'ın İhlâs Risalesi'nde anlattığı misal tam da bunu hatırlatıyordu: On kişi ayrı ayrı çalışırken sınırlı sayıda iğne üretebilirken, iş bölümü yaptıklarında her birinin kazancı kat kat artıyordu.¹ Yüzlerce kapıyı çalabilmemiz de bu bereketin örneğiydi.

Perşembe öğleden sonra öyle bir yağmur başladı ki sokaklar on dakika içinde göle döndü. Araçlar güçlükle ilerliyordu. Cudi'nin bulunduğu bu coğrafyada insanın aklına ister istemez Hz. Nuh'un tufanı geliyordu. Yağmura rağmen kapıları çalmayı sürdürdük.

Kur'ân-ı Kerîm, “Gemi Cûdî üzerine oturdu” buyurur.² Tufanda gemi bir sığınaktı; bugünse yoksulluğun ve yalnızlığın ortasında uzanan bir el, insanın tutunduğu umut olabiliyor.

Ziyaret ettiğimiz ailelerin hikâyeleri birbirinden farklıydı. Kimilerinin şartları düzelmiş, evleri yenilenmişti. Kimileri hâlâ geçim sıkıntısıyla mücadele ediyordu. En çok da bir zamanlar yardım alan bir ailenin şimdi başkalarına yardım ettiğini görmek etkiledi beni. İyilik, alan elden veren ele geçerek çoğalıyordu.

Yunus Emre şöyle seslenir:³

“Bir gönülü yaptın ise, er eteğin tuttun ise / Bir kez hayır ettin ise, binde bir ise az değil.”

Peygamber Efendimiz de (asm) “Allah, kul kardeşine yardım ettiği müddetçe kuluna yardım eder” buyurur.⁴ Bu sözler gönlümde yankılandı. Cizre'den ayrılırken yalnızca çocukluğumun hatıralarını değil, yıllar önce uzatılan bir yardım elinin bugün bıraktığı izleri de taşıyordum. Meğer insan memleketine döndüğünde yalnızca eski dostlarını değil, iyilikle dokunduğu hayatları da yeniden buluyormuş.

Kaynakça:

1- Bediüzzaman Said Nursî, Lem'alar, Yeni Asya Neşriyat, 2. baskı, İstanbul, 2018, s. 281.

2- Kur'ân-ı Kerîm, Hûd suresi, 11:44.

3- Yunus Emre, Bir Kez Gönül Yıktın İse, Yunus Emre Dîvânı, şiir 166, Mustafa Tatcı neşri.

4- Müslim, Sahîh, Zikir ve Dua, 2699.