Gafil insan, ecel denen sonunun, 

Ağır ağır geldiğinden habersiz.

Ömür bahçesinde hayat gülünün,

Her gün biraz solduğundan habersiz.

Ebedî yaşamak vardır gönlünde,

Ama her gün, bir taş düşer ömründe,

Günde pek çok hücre ölür bedende,

Yavaş yavaş öldüğünden habersiz.

Yalan dünya insana hoş geliyor,

Gafil insan eğleniyor, gülüyor,

Bir gün mutlak öleceğin biliyor,

Biliyor da bildiğinden habersiz.