Millet nezdinde karşılığı kalmadığından sandıktan ümidini kesen siyasî iktidar, çeşitli atraksiyonlarla muhalefeti itibarsızlaştıran tasfiye operasyonlarını tam gaz sürdürüyor.
Yine millete rağmen Meclis’le, sivil toplumla, muhalefetle istişârede bulunmadan “tek kişilik otoriter rejim”in devamıyla Cumhurbaşkanı’nın ömür boyu iktidar koltuğunda kalması için “seçim ve siyasî partiler mevzuatı”nın değiştirilmesi politik işgüzârlıklardan dem vuruluyor.
Yargının istimaliyle ucuz tertiplere tevessül ediliyor. Muhalefetin on binlerce, yüz binlerce oy farkıyla kazandığı belediyelerin, gözaltılarla, tutuklamalarla, baskılarla, tehditlerle, şantajlarla gasbedilmesi haksızlığı ve hukuksuzluğu bir matahmış gibi savunuluyor!
YİNE SİYASÎ KOMPLOLARLA...
Görünen o ki her mahallî seçim öncesi iktidar adaylarının oy alacağı ilçe belediyelerinin sınırlarının değiştirilmesi gibi Meclis seçimlerinde “iktidardakilerin işine yarayacak” tezgâhıyla Türkiye’nin “dar’ veya ‘daraltılmış seçim bölgeleri”ne taksimi ortaya atılıyor.
Keza Cumhurbaşkanı’nın “kendi eseri olarak gördüğü ve başarılı olduğunu düşündüğü” tek başına yürütmenin yanısıra yasanın ve yargının güdümüne sokan “Türk tipi tek adam rejimi”nin kalıcılaştırılması uğruna, bir yandan alamayacağı endişesiyle ilk turda “yüzde 50+1”inin yerine “yüzde 40”ın getirilmesi ya da “tek tur”a indirilip en çok oy alanın cumhurbaşkanı seçilmesi garabetli senaryolardan sözediliyor.
Bu açıdan 31 Mart 2019’daki İstanbul seçimlerinde aynı zarfa konulup aynı sandığa atılan dört pusuladan bir tek muhalefet adayının açıkça kazandığı “İBB Başkanı” pusulasının iptali ya da 17 Nisan 2016’daki “ucûbe yönetim” referandumunda seçim kanununa açıkça ayıkırı olarak 2.5 milyon “mühürsüzgeçersiz oy”u sandıkların açılmasına on dakika kala sayıma katmaya benzer katakulliler kurgulanıyor.
Bir Saray Başdanışmanının, kendini “akıllı”, bütün âlemi “sersem” sanarak milletin aklıyla alay edercesine “Onun cumhurbaşkanı olmaya ihtiyacı yok ama Türkiye’nin ona ihtiyacı vardır” diyerek 18 Haziran 2023 seçimlerinin Erdoğan’ın adaylığı için 14 Mayıs’a çekilmesindeki gibi dördüncü kez “istisnaî adaylığı” uğruna, “ucûbe rejim” referandumu yıldönümünde “seçim yenileme” perdesinde -7 Mayıs 2028’de- yapılması çarpıklığını ortaya atması bundan.
Bundandır ki “otokratik Saray iktidarı”, “parlamenter sistem için en ufak bir çabası olmadığı, iktidar partisinin ‘yeni anayasa’ taslağının bile ‘tek adam sistemi” üzerine kurulduğu dadanmış “yandaş medya yorumcuları”nın ikrarlarıyla ortada. Buna iktidardakilerce “kurucu önder”, “siyasallaşma mekânizması koordinatörü” statüsü bahşedilen terörist başının direktifiyle DEM’in desteğiyle, “AKP’ye katılmazsan hapse atılırsın!” şantajlı transferle yeni kumpaslar kuruluyor. Siyasî rant hesaplarıyla millet irâdesi peşinen gasbediliyor.
“SEÇİMLERİ YENİLEME” PARAVANINDA
Esasen daha önce İmamoğlu’nun 13 bin oyla kazandığı İstanbul seçimlerinin “bir şey olmamışsa mutlaka bir şeyler olmuştur!” diye YSK’ya iptal ettiren AKP Seçim İşleri Başkanı’nın, seçimin 2028 sonrasına kalacağını düşündüğünü söyleyip, “bir hafta dahi erkene alınsa Cumhurbaşkanımız aday olabiliyor” açıklaması maksadı ifşa ediyor.
Bu yüzden en son Cumhurbaşkanı’nın “Önümüzde yaklaşan seçimleri başarıyla inşallah atlatacağız” ifadesi, bütün kamuoyu araştırmalarında yüzde 30’ların altına düşen, “ittifak partileri”yle yüzde 40’larda kalan “iktidar cephesi”nin siyasî komplolarla “bu seçimi de atlatma” sinyalleri olarak yorumlanıyor.
Sonuçta maksadın “erken seçim” paravanında seçimi bir hafta veya birkaç gün öne almakla Anayasayı, yasaları atlatarak “bu seçimleri de atlatmak” olduğu her haliyle sırıtıyor.
Kumpasa karşı Türkiye’nin “otoriter rejim”den kurtulup siyasetin demokratik zemine oturması için topyekûn muhalefetin teferruattaki farklılıkları bir tarafa bırakarak demokratik mücadeleyi ortaklaştırması, sandığa sahip çıkması gerekiyor.
Başka da yolu yok…