Hele ki karşınızdaki solak bir rakipse başlı başına bir sorundur. Çünkü solak bir rakip nadirdir, alışılmışın dışındadır. Onunla karşılaşmanın zorluğu, alıştığınız savunmayı beklenmedik bir açıdan bozmasıdır. Umulmadık anda gelen güçlü bir sol yumruk ayaklarınızı yerden kesebilir, hatta sizi nakavt edebilir.

Bizler de nefsimiz ve iblis ile kesintisiz bir müsabaka hâlindeyiz. İblisin insanla olan mücadelesinde öyle bir sol yumruğu var ki ayaklarımızı yerden kesebilecek nitelikte.

Bu yumruk: Unutturmaktır.

Nitekim Kur’ân-ı Kerim, şeytanın insan üzerindeki bu unutturma oyununa dikkat çeker ve şöyle buyurur: “Şeytan onları kuşatmış ve kendilerine Allah’ı anmayı unutturmuştur.”¹

Fakat insan Allah’ı hatırlasa bile, kendi kusurlarını unuttuğunda başka bir tehlikeyle karşı karşıya kalabilir. Özellikle dinine düşkün bir insanın geçmişte yaptığı hataları unutması, bazen aynı hatayı yeniden işlemesinden bile tehlikeli olabilir.

Çünkü insan yaptığı günahı hatırladığı müddetçe, onunla yüzleşme imkânını korur. Kalbinde bir pişmanlık yarası taşır, kusurunu görür ve istiğfara yönelir.

“Nefsini ittiham eden, kusurunu görür. Kusurunu itiraf eden, istiğfar eder. İstiğfar eden, istiâze eder. İstiâze eden, şeytanın şerrinden kurtulur. Kusurunu görmemek, o kusurdan daha büyük bir kusurdur. Ve kusurunu itiraf etmemek, büyük bir noksanlıktır. Ve kusurunu görse, o kusur kusurluktan çıkar. İtiraf etse, affa müstehak olur.”²

Günahın kendisi hafızadan silinip “nisyan” perdesi altına girdiğinde, bir zamanlar büyük görülen hata gözde küçülür, ardından sıradanlaşır. En sonunda insan, aynı hatanın yanından hiçbir şey olmamış gibi geçmeye başlar.

Üstelik insan kendini hatasız görmeye veya dinen başkalarından üstün sanmaya başlarsa, Allah muhafaza, manen nakavt olmuş ama haberi bile olmamış demektir. İşte iblisin indirdiği o sol yumruk tam da budur.

Bunun için insan zaman zaman dünyalık telaşlardan sıyrılıp kendi nefsinin karşısına geçmeli, kendisine samimi bir ayna tutmalı ve Rabbine yönelmelidir.

Hani derler ya, “el ayak çekilip kendinle baş başa kaldığında” ellerini açmalı insan içtenlikle: “Ya Rabbi, ben burada hata ettim.” “Ya Rabbi, benim kusurlarım bunlardır; kötü huylarım, hatalarım bunlardır.” “Ya Rabbi, nefsime yenildiğim şeyler var.”

Kendi hatalarını ve kusurlarını itiraf ederek kibir perdesini yırtmak gerekir. Hem çekinmenize de gerek yok. Anlatacağın her şeyi O zaten biliyor. Bu itiraf Allah’a bilgi vermek değil; hem hâlimizi arz etmek, hem kendimize hakikati hatırlatmak, tabiri caizse nefsimize haddini bildirmektir.

İşte bu yüzden samimi bir itiraf ve istiğfar, iblisin o sol yumruğunu boşa çıkarır.

O unutturmaya çalışırken sen hatırlıyorsun. O seni geçmişindeki derslerden koparmaya çalışırken sen geçmişine bakıp ibret alıyorsun.

O “Bitti, geçti, sen artık iyisin.” derken sen “Rabbim, ben kendimi biliyorum.” diyorsun.

Zira her unutmak rahmet değildir. Bazı unutkanlıklar insanın yükünü hafifletir; fakat bazıları, insanın kendisini düzeltmesi için ihtiyaç duyduğu aynayı elinden alır.

Öyleyse mesele her şeyi hatırlayıp kendimize yük etmek değil; unutmamamız gerekeni unutmamaktır.

Dipnotlar:

1- Mücâdele Sûresi, 19.

2- Lem’alar, 13. Lem’a, s. 173.