Üstad Said Nursî’nin mesleği, Kur’ân ve Sünnetten ilham alarak insanların iman ve ahlâk yönünden eğitilmesini hedefleyen iman merkezli bir hizmet metodudur.
O, her ne kadar iman ve Kur’ân hizmetini öncelerse de, Onun ahirzamanda Peygamber (asm) varisi olması hasebiyle siyasî alana da yönelik bir vazifesi de vardır.
Onun siyasete bakış tarzı, Risale-i Nur Külliyatında verilen ölçülerde ve onun bizzat yaptığı uygulamalarda açıkça belirtilmiştir.
Üstad, hayatı boyunca hürriyet ve hürriyetçilerden (Ahrar/Demokratlardan) yana olmuş,1 istibdat ve müstebitlere, tek adam rejimlerine müspet hareketle/asayişi muhafaza ederek karşı durmuştur. O, istibdadın tahakküm, keyfî muamele, insanlığı mahveden tek kişinin görüşü olduğunu ifade etmiştir.2 Meselâ Sultan 2. Abdülhamid’e velî bir padişah nazarıyla bakmakla birlikte,3 onun yaptığı istibdada karşı çıkmıştır.4
Üstad, 1950’lerde ortaya çıkan ve demokrat olmayan dindar kimlikli siyaset cereyanlarına ve onların temsilcilerine destek vermemiş, onlarla din kardeşi olduğunu, ancak onların siyasetlerine katılmadığını açıkça belirtmiştir.5
O, yönetimde adalet, meşveret ve kanun hâkimiyetinin önemine dikkat çekmiş,6 bütün yetkilerin bir tek şahsa verilişinin ifadesi olan “Riyaset-i şahsiye”nin aleyhinde olduğunu yazdığı bir eserinde beyan etmiştir.7
Ne yazık ki Üstadın vefatından sonra Nur dairesinde temayüz etmiş bazı şahsiyetler, Külliyattaki siyasî ve içtimaî ölçülere aykırı düşen bir takım siyasî cereyanlara ve onların temsilcilerine destek ilânı yayınlamışlardır.
Bu zatlar, geçmişte 1980 darbesine ve darbecilerine, onların yaptığı anayasaya, daha sonra onların icazetiyle başa gelen ve Demokrat olmayan siyasîlere, Yeni Asya camiasının uyarılarına rağmen, kamuoyu önünde destek bildirileri yayınlamışlardır. Ama zaman, o desteklerinin hatalı olduğunu ispat etmiştir.
Ne yazık ki o destek, daha sonra birçok yönden zararlı neticeler vermiştir. Nur Talebelerinin ittihat ve tesanütlerinin bozulmasına, diğer dinî grupların da benzer siyasî savrulma yaşamalarına sebep olmuştur. Bunun neticesinde ülke telâfisi çok zor maddî-manevî zararlara maruz kalmıştır.
Temayüz eden zatlar, 15 Temmuz darbe teşebbüsünden önceki süreçte, malûm cemaate övgüler yağdırarak limitsiz destek ilanları vermişlerdir. Onun siyasetle içli dışlı olma, devlette kadrolaşma ve Risale dilinin tahrif edilerek sadeleştirme meselesinde yanlış yapıldığını söyleyen Yeni Asya’ya, bu yüzden şiddetle hücum etmişlerdir. Sonra ifrattan tefrite düşerek, masumlara yapılan zulümleri eleştirdiği için Yeni Asya’yı eleştirmişlerdir.
Yeni Asya camiasının, baştan beri, imanî meselelerde olduğu gibi içtimaî ve siyasî mevzuda da Külliyattaki ölçülere uygun olarak takındığı tavrın haklılığını zaman ispat ederken, hâkim siyasîlere siyasî destek ilanları verenlerin hatalı olduklarını göstermiştir. Bunun bir delili, onların geçmişte verdikleri bu desteklere şimdi sahip çıkmamalarıdır.
Son söz: Allahu a’lem eğer Nur Talebelerin çoğu, Külliyattaki siyasî ve içtimaî ölçüleri, 1980 öncesinde olduğu gibi ve Yeni Asya camiasının daima yaptığı gibi Üstadın maksadına uygun bir şekilde hayata tatbik etselerdi, “siyasal İslâmcılık” akımı yerine iktidarda Ahrar/Demokratlar olacaktı ve ülke şimdiki perişan duruma düşmeyecek idi.
Dipnotlar:
1 – Emirdağ Lâhikası, s. 348, 352, 492, 536.
2 - Münazarat, s. 50, 51.
3 - Age., s. 354.
4 - Divan-ı Harb-i Örfî, s. 56-57.
5 - Emirdağ Lâhikası, s. 364.
6 – Mesnevî-i Nuriye, s. 114-115.
7 - ESDE, s. 196.