Bütün canlılar, yaşadıkları hayat süresince her şeyin değiştiğini görürler, değişmeyen tek şeyin ölüm hadisesi olduğunu bilirler. Ecel birdir değişmez. Şurası bir gerçektir ki, eceli gelen ölür.
Bu bildikleri ölüm olayı karşısında çaresizlik içerisinde sabır ile sükunet bulurlar.
Evet ölüm dünya hayatının sonu, ahiret hayatının başlangıcıdır. Onun için ölüm, yokluk değil, hiçlik değil yeni bir hayatın başlangıcı dünya hayatının sonu bir terhis ve bir tebdil-i mekandır.
Her şey değişir, insan doğar, büyür yaşar ve nihayet yaşlanır ve ölür. Yani nasıl doğum ile yeni bir hayata göz açarsa, ölüm ile de başka bir âlemin kapısını çalar ve kabir denilen kapıdan ahiret âlemine yeni bir hayata başlar.
Ruhlar âleminden anne karnına, anne karnından doğum ile bu dünyaya, bu dünyadan da ölüm hadisesi ile ahiret âlemine göç eder. Demek ki ölüm idam değil, yokluk ve hiçlik değil yeni bir âleme geçiş hadisesidir.
Ölüm canlılar için vuku bulan bir olaydır. Cansız varlıklar için ölüm söz konusu olmaz. Zaten onlar cansızlık ile değişmez hakikati ispat etmektedirler.
Zamanı gelince tüm canlılar ölümü tadar ve dünya hayatından yeni bir âlemin kapısından ahiret hayatını yaşamak, Allah’ın emri doğrultusunda mükafat ve mücazat görmek üzere, ücretini almak için davet olunur. Zindân-ı dünyadan bostan-ı cinâna Rabb-i Rahîm’inin izni ile kavuşur. İmtihan bitmiş ibadet külfeti sona ermiş istirahat için bir başka âleme göç edilmiştir.
İnsan aynı zamanda bir yolcudur. Yolculuk için çıkan bir yolcunun dinlenmesi gibi eğer dünya hayatında ahiret hayatına lazım olacak erzakı temin etmiş ise ölüm ile rahata kavuşarak zahmetten rahmet-i İlahiyeye, Cennet denen o yüce mevkiye kavuşmuştur. Ölüm bu mükafata kavuşmaya vesile olmuştur. Bu şekilde vuku bulan ölümden ürküp kabirden korkmaya gerek var mı?
Allah her canlının ve bilhassa insan denen bu aciz varlığın ölüm anında yâr ve yardımcısı olsun, iman-ı kâmil ile son nefesimizde çene kapamayı nasip eylesin. Amin.