Eyyub’un (as) Münâcâtı
Eyyub (as); din kardeşlerinden iki kişinin kendisini, son derece üzen konuşmalarını işittiği, kızıp zevcesini kovduğu, yanında yiyecek, içecek ve kendisine bakacak bir arkadaş bulunmadığını gördüğü zaman secdeye kapandı ve:
“Ey Allah’ım! Sen, benim üzerimdeki belayı kaldırıncaya kadar başımı secdeden kaldırmayacağım! Hakikat, bana bu dert gelip çattı. Sen, Esirgeyicilerin, Esirgeyicisisin! Hakikat, şeytan, beni, yorgunluğa (meşakkata) ve azaba (hastalığa) uğrattı!” diye seslenerek halini arz ve sıkıntılarını kaldırmasını Rabb’inden niyaz etti. Allah, onun duasını kabul buyurdu.
Cenab-ı Allah; Eyyub’dan (as) sıkıntıları gidermiş, akıl sahipleri için de bir ibret olmak üzere, hem ailesini, hem onlarla birlikte bir mislini daha ona bağışlamış ve en ağır belalara katlanmakta dillere destan olmuştur. Allah, ondan, bütün dertleri ve elemleri giderdi. Gençliğini ve güzelliğini geri verdi. Kendisi, öncekinden daha güzel, daha üstün oldu.
Şifalı sularla termal tedavi usulü, modern tıbbın geliştiği asrımızda da halen başvurulan bir usuldür. İşte bu tedavi usulü, ilk defa sabır kahramanı Hz. Eyyub (as) tarafından insanlığa öğretilmiştir. Allah, ona öncekinden daha çok mal ve çocuk ihsan etti.
Eyyub (as) ve ailesi tekrar bir araya toplandı. Hz. Eyyub, hastalıktan afiyete kavuşmuş olarak geçirdiği ilk gecenin sabahında derinden bir “ahh!” çekti. Sebebi sorulunca, “Her gece seher vaktinde, ‘Ey bizim hastamız, nasılsın?’ diye bir ses duyardım. Şimdi yine o vakit geldi. Fakat, ‘Ey bizim sıhhatli kulumuz, nasılsın?’ sesini duymadım. Bunun için ağlıyorum.” dedi.
Allah’ın, Rahmet hatunu da, gençleştirdiği ve ondan, on altı oğul dünyaya geldiği de, rivayet edilir. (M. Asım Köksal, Peygamberler Tarihi, 1/316-319)
Kıssadan hisse alınır mı?
Kur’ân-ı Kerîm’de anlatılan kıssaların elbette pek çok hikmetleri vardır. Peygamberlerin münacatları bize örnek teşkil etmekte ve yol göstermektedir. Kur’ân’da geçen dua ve münacatlar günlük hayatımızda en çok başvurduklarımız dua ve münacatlardan değil midir?
Bediüzzaman Said Nursî’nin, Kur’ân-ı Kerîm’de anlatılan peygamber kıssalarına bakış açısı bize günah psikolojisinde de yol göstermektedir. Onlardan birisi de yukarıda kısaca anlattığımız Hz. Eyyub (as) kıssasıdır.
Said Nursî, Eyyub (as) münacatından hareketle bizlere de “Ey Rabbim! Bana gerçekten zarar dokundu. Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin.” gibi sözleri söylemeyi tavsiye etmektedir.
Bediüzzaman’a göre, Hz. Eyyub’un (as) görünüşteki yara hastalıklarının karşılığı, bizim manevî, ruhî ve kalbî hastalıklarımız vardır. İç dışa, dış içe bir çevrilsek, Hz. Eyyub’den daha çok yaralı ve hastalıklı görüneceğiz. Çünkü işlediğimiz her bir günah, kafamıza giren her bir şüphe, kalb ve ruhumuza yaralar açar. Hz. Eyyub ‘un (as) yaraları, onun kısacık dünya hayatını tehdit ediyordu. Bizim manevî yaralarımız, pek uzun olan ebedî hayatımızı tehdit ediyor. Bizim âciz bir kul olarak Eyyub’un (as) münâcâtına o peygamberden bin defa daha fazla ihtiyacımız yok mu?
Bizleri, günahlardan gelen yaralar ve yaralardan meydana gelen vesveseler, şüpheler-Allah korusun- imanın mahalli olan kalbin içine girip imanı zedeliyor ve imanın tercümanı olan lisanın ruhanî zevkine ilişiyor. Sonuçta bizleri Allah’ı zikirden nefretkârâne uzaklaştırıp susturmuyorlar mı?