Övgüye, tâzime, ibadete lâyık ve her şeye hükmeden O’dur.

“Elhamdülillah” bir cümle-i Kur’âniyedir. Bunun en kısa manası, ilim-i nahiv ve beyan kàidelerinin iktiza ettiği şudur: Yani, “Ne kadar hamd ve medih varsa, kimden gelse, kime karşı da olsa, ezelden ebede kadar hastır ve lâyıktır o Zât-ı Vâcibü’l-Vücuda ki, Allah denilir.” (Mektûbât, s. 381.)

Evet, gerçek övülmeye, hakikî hamd edilmeye ve her an şükredilmeye ve teşekkür edilmeye lâyık sadece Cenab-ı Allah’tır. Çünkü rızkı veren O’dur. Yağmuru yağdıran ve sapan taşı gibi top güllesinden daha hızlı dünyayı döndüren ve mevsimleri yaratan O’dur. Her mevsimde farklı sofralar ikram eden O’dur. Hastalandığımızda şifa veren odur. Görebilmemiz ve ısınabilmemiz için güneş lambasını ve sobasını hizmetimize veren O’dur. Bizi var edip yaratan, dünya ve içindekileri emrimize sunan O’dur. Cenneti ve içindeki hârika nimetleri bize takdim eden odur. İman ve İslâm nimeti ile bizi şerefli kılan O’dur.

O halde övülmeye, medhedilmeye, namazla teşekkür edilmeye ve zikredilmeye lâyık sadece ve sadece O’dur. Rabbimiz ve Halıkımız O’dur. Sığınacağımız, af isteyeceğimiz, yardım isteyeceğimiz ve her durumda kapısını çalacağımız tek İlâhımız Allâh’tır.

Hasan Basrî Hazretleri de: “İnsan nesine gururlanır, nesine kibirlenir ve nesine kendini över ki” der.

Çünkü insan; âciz, fakir, muhtaç, güçsüz ve gözle görülmeyen bir mikroba mağlup olur. İnsana yakışan; yalvarmak, dua etmek ve Samed olan Allah’a her saniye muhtaç olduğunun şuurunda olmaktır.

Mevlâna Hazretleri: 

“Surete (mahlûka) takılıp kalırsan saparsın.

Manaya (Hakk’a) bak ki yolu bulasın.

Hakk’ı bırakıp sûreti övenler,

Manadan uzaklaşıp sapkınlığa düşerler.” diyor. (Mesnevî, Mevlânâ C.R., s. 245.)

“Elhamdülillahi Rabbilâlemîn”

İman, İslâm, ihlâs, hamd, şevk, ümit, Kur’ân ve sünnet üzere kalınız.

***

Tedavi görmekte olan yazarımızın vefatını teessürle öğrendik.  Cenab-ı Allah’tan rahmet ve mağfiret diler, taziyelerimizi sunarız. 

YENİ ASYA