Bugün ülkemizde kamuoyunu meşgul eden fon yolsuzluğu iddiaları, kamu kaynaklarının amacı dışında kullanılması, devlet malına el uzatılması ve görev yetkisinin şahsî menfaat için istismar edilmesi gibi meseleler, bu emanet şuurunun ne kadar önemli olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Devletin malı, birkaç kişinin istediği gibi harcayabileceği sahipsiz bir servet değildir. O malda milletin alınteri, işçinin emeği, esnafın kazancı ve vergisini ödeyen vatandaşın hakkı vardır. Bir fonun amacı dışında kullanılması, kamu kaynağının şahsî çıkara alet edilmesi veya vazifenin kötüye kullanılması, yalnızca idarî bir kusur değil, aynı zamanda ağır bir ahlâkî sorumluluktur.
Hele ki insanların güvenini kazanarak bir makama gelenlerin bu güveni kendi menfaatleri uğruna kullanması, emanete yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biridir. Makam sahibi olmak, hesap vermekten muaf olmak demek değildir. Aksine, yetki arttıkça sorumluluk da artar.
Kur’ân-ı Kerîm’in şu ikazı hepimiz için düşündürücüdür: “Kim emanete hıyanet ederse, kıyamet günü hainlik ettiği şeyle gelir.” (Âl-i İmrân, 3:161)
Bu sebeple kamu malını korumak, yalnızca kanunların değil, vicdanın da emridir. Yolsuzluk iddiaları tarafsızca araştırılmalı, suç sabit olduğunda hukuk önünde gereken hesap sorulmalıdır. Hiç kimse makamına, nüfuzuna veya yakınlıklarına güvenerek adaletin üstünde olduğunu düşünmemelidir.
Çünkü devletin itibarı, yanlışları örtbas etmekle değil, yanlış yapan kim olursa olsun hakkaniyetle hesap sormakla korunur. Milletin emaneti, şahsî menfaatin aracı yapılamaz; kamu görevi, şahsî kazanç kapısı olarak görülemez.
Devletin malı milletin emanetidir; emanete el uzatan, yalnızca bugünün hukukuna değil, yarının vicdan muhasebesine de hesap verir. Cezasını da hem dünyada hem ahirette çeker.