Evet, Yeni Asya Cemaati bu şehamet ve şecaat ifadesi olan başlıkla o zalimlere mukabele etmiş; onlar ise suçlu ve hain de oldukları için gazetemize mukabele bile edemeden hemen ihtilâli muhtıraya çevirip darmadağın ve perişan olmuşlardır.

Demirel Hükümeti’ni de istifa ettirdikleri için alelacele hükümet boşluğunu telâfi amacıyla geçici bir Nihat Erim hükümeti kurup erken seçime gitmeye mecbur olmuşlardır.

Elbette bu ilk ve son değildir. Hem 1980 İhtilali’nden sonra Anayasa Oylaması’nda hem de o menhus 28 Şubat’ta bu cemaat adeta tek başına mukabele etmiş ve bedelini de ödeyerek, hiç kimseye dokunulmazken gazetemiz yaklaşık 470 gün kapalı kalmıştır.

Üstelik elbette mesele bir başlıktan ibaret olmayıp, hatırımda kaldığı kadarıyla devamında:

“Siz Türk milletinin paşası mı, yoksa Moskof’un maşası mısınız? Moskof’a maşa olan bize paşa olamaz. Burası diyar-ı İslâm’dır, baykuşlar ötemez.” mealinde yazılar olduğunu hatırlıyorum. Teferruatı o günkü gazetelerden bulunup öğrenilebilir.

Demek arslan yatağı boş kalmıyor. Aynı inancın mensupları, en imkânsız zannedilen zaman ve mekânlarda harikalar çıkarabiliyor.

İşte bu fıtrî cesaret karşısında nice kahraman zannedilenlerin nasıl bilakis cebanet içinde sindiklerine bizzat şahit olanlardanım. Evet bu, benim de şahidi olduğum bir yakın tarih olaylarındandır.

Mehmet Âkif’in dediği gibi:

“İki üç balta ayırmaz bizi mâzîmizden.

Ağacın kökleri mâdem ki derindir cidden,

Dalı kopmuş, ne olur? 

Gövdesi gitmiş, ne zarar?

O, bakarsın, yine üstündeki edvârı yarar,

Yükselir, fışkırıp, âfâk-ı perişânımıza;

Yine bin vâha serer kavrulan îmânımıza.”

dediği gibi; Asım’ın nesli diye manzumeleştirdiği nesil işte bu cemaat olsa gerektir.

İşte buna mümasil yine başörtüsü zulmüne karşı mücadele eden ve 28 Şubatın etkilerinin devam ettiği dönemde 17 Ağustos depreminin olduğu günlerde “Deprem İlâhî ikazdır” diyen de bizdik.

O durumdan önce ve demokratların hürriyet ortamında, hem o hürriyetten istifade ile demokratlara küfredip hamaset nutku atan sahte kahramanlar, değil bizi desteklemek, kimisi askerlere tabasbusla “Komutanlarımızın içtihadı doğrudur.” diye utanmadan bir de müçtehid payesi dahi vermişlerdi.

Öbürleri ise köşe bucak kaçıp Avrupa’ya demokrasi dilenmeye gitmişlerdi.

Hatta işin en ilginci; o zamanların hamasi nutuklar atan “şeriatçı” ve “milliyetçileri” de o müthiş ihtilâlin korkusuyla yurt dışına kaçıp köşe bucak saklanmışlardı. İhtilâl tehlikesi geçince her birisi kaçıp gizlendiği yerlerden yurda döndü.

Hatta bunlardan en ilginci; aldığımız bilgilere göre ihtilâlciler o meşhur siyasal İslâmcıyı İsviçre’de bulup, parti kurdurup sağı bölerek iktidara gelmeyi dahi planlamış, ona parti kurdurup koalisyon ortağı yapmışlardı.

Hâliyle CHP tek başına iktidar olamayınca onları koltuk değneği olarak kullanmış ve bir kısım hedeflerine, komünistleri affetmek gibi, onlarla ulaşmıştı.

Millet de bu ihaneti keşfederek onları sandığa gömmüştü.

İşte şecaat ve işte cebanet vesselâm.