"Ümitvar olunuz, şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sada İslâm'ın sadası olacaktır."

Piyasalar

İlimden irfandan kaleler

Zehranur Yıldız
17 Kasım 2026, Salı
"Etrafına ilimden, irfandan kaleler dikeceksin." Kalelerin fedaîler istediğinden bahseder merhum Zübeyir Gündüzalp.

Fedaîliğin pek çok yönü var tabiî; özellikle insanın duygularını, hevesini ve nefsini feda etmesi nefsime daha zor geliyor. İnsan malını feda eder, zamanını feda eder ama iş nefsine geldiğinde feda etmekte zorlanır. Burada amacımız feda edileni küçümsemek değil; feda ettiğimiz şeyin kıymetini belirleyen biraz da bizim onunla olan bağımızdır zaten. Fakat insana en karip olan nefsi ve duyguları olduğundan bahseder Bediüzzaman; insan bunları feda etmekte diğerlerine nispeten zorlanabilir.

Kardeşini kendi nefsine tercih etmek, kırmamak, kırılmamak ve affetmek gibi hikmet ve şefkatimizin baskın gelmesi gereken konularda olaylara bencilce yaklaşmak; Kevser havuzundaki buz parçası olan benliğimizi o havuza bırakamamaktır. İnsanın kendi benlik duvarları varken başkasına nasıl yardımcı olsun ve dahası, kendine de faydası olur mu? Belki de olaylardan daha çok kişilere takıldığımız için aşamıyoruzdur o duvarları. Oysa "Her şeyin iyi ve güzel cihetine bakmak gerekir." kaidesi, bakış açısının ne kadar kıymetli olduğunu ve olayların tek boyutlu olmadığını gösterir: Esma-i İlâhiye'ye bakan yönü, kadere, sırra, karşısındakine ve belki daha pek çok sebebe...

"Fedaînin feda edemeyeceği hiçbir şey yoktur." der yine Zübeyir Ağabey. Bu sarsılmaz adanmışlık ve aksiyon ruhu, ancak içeride yapılan fetihle yani nefsimizi eğitmekten geçiyor. İlmin irfan olabilmesi için öğrenilenlerin yaşanması, marifet ateşinde pişmesi gerekiyor. En yakınımızda nefsimiz olduğuna göre nefisten başlamak en zor olduğu gibi en selametli yol aynı zamanda. Nefis terbiyesinde yol iki görünüyor: Tarikat ve hakikat yolu. Tarikat berzahında nefsin birçok vartası vardır ve bu yol, bu zamanın evladına uzundur. Risale-i Nur mesleği ise o vartalara uğramadan doğrudan hakikati hedefler. Burada da nefsin vartaları bulunur lakin tarikat berzahı gibi uzun çile ve riyazetlerle nefsi öldürerek değil; acz, fakr, şefkat ve tefekkür tarikiyle nefis tezkiye edilerek.

Nefis tezkiyesi sadece kendimizi geliştirmekten geçmez; asıl imtihan en yakının olan kendi nefsini değil kardeşini tercih etmekte, şahs-ı manevî havuzunda tamamen eriyip diğer damlalarla bütünleşebilmektedir. Çözünemeyen damlalar tek kalmakla koca bir havuzdan mahrum kalır. Uhuvvet ruhu gelişmezse o şahs-ı manevîden istifade edemeyiz. Şu an birçok insanın yalnızlaştığı, en yakını ama aynı zamanda düşmanı olan nefsine döndüğü bir zamanda benlikler daha da kabarmış ve bencillik artmış durumda. Bu durum insanları yalnızlaştırdığı gibi birçok ruhî bunalıma da atmakta. Oysa dahil olduğumuz şahs-ı manevî ile benlikten geçerek muhabbet atmosferinde bulunmak, bu zaman ve zeminin havasını değiştirip ortamı daha rahat nefes almaya ve yaşanabilir hale getiriyor. Böyle bir nimet şükür istediği gibi o şahs-ı maneviye layık olabilmeyi de ister. Layık olmanın yolu ise en başta sözünü ettiğimiz o kalelere gerçek bir fedaî olabilmekten, yani nefsimizi kardeşimizin hukukuna feda edebilmekten geçiyor. Rabbim bizleri bu şuurla ihlâs, tesanüd ve muhabbet dairesinde daim eylesin...

Okunma Sayısı: 111
YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan haber ve yazıların tüm hakları Yeni Asya Gazetesi'ne aittir. Hiçbir haber veya yazının tamamı, kaynak gösterilse dahi özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haber veya yazının bir bölümü, alıntılanan haber veya yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.

Yorumlar

(*)

(*)

(*)

Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. İstendiğinde yasal kurumlara verilebilmesi için IP adresiniz kaydedilmektedir.
    (*)

    Namaz Vakitleri

    • İmsak

    • Güneş

    • Öğle

    • İkindi

    • Akşam

    • Yatsı