Gençlerin yetiştirilmesi için aile mi etkili, eğitim sistemi mi etkili olmalı veya ikisi beraber mi bir çözüm bulmalı?

Eğitim sistemi ve aile, birbirinden bağımsız iki ayrı ada değildir. Şiddeti önlemek veya karakteri güçlendirmek için şu adımlar şarttır:

Okul sadece ders anlatılan yer değil, ailenin de dahil olduğu sosyal bir merkez haline gelmelidir.

Eğitim sistemi, değerler eğitimini bir "ders" olarak değil, okulun tüm kültürüne yayılmış bir "iklim" olarak sunulmalıdır. Yani, “maneviyatta derinlik, müfredatta esneklik” yapılmalı.

Ailelerin, çocuklarıyla nasıl bağ kuracaklarına dair dijital çağın getirdiği yeni zorluklara karşı rehberlik alması şarttır.

Sonuç olarak: Eğitim sistemi bir "fabrika" gibi çalışmaya devam ettiği ve aileler "okul yapsın, biz izleyelim" dediği sürece bu açık kapanmayacaktır. Her iki tarafın da "insan yetiştirme" hedefinde samimî bir şekilde el sıkışması, gencin dünyasındaki karmaşayı çözecek olan şeydir.

Bugün bir genç, okulda öğrendiği değerler ile evde gördüğü değerler arasında bir çatışma yaşadığında, bu durumu çözmek için hangi tarafa (okula mı, aileye mi) daha çok güven duymalı?

İlk eğitim ailede başlar bu eğitimle okullarda verilen eğitim çatışmamalıdır.

Eğitimde "süreklilik" ve "tutarlılık" prensibi başarının anahtarıdır. Ailede atılan temel ile okulda örülen duvarlar birbirine uyumlu olmazsa, gencin zihin dünyasında ciddî bir kimlik karmaşası ve güven kaybı oluşur. Aradaki çatışmayı önlemek ve uyumu sağlamak için şunlar yapılmalı: Ailede dürüstlük, yardımlaşma ve saygı gibi temel insanî değerler (fıtrî eğitim) verilirken; okul bu değerleri toplumsal kurallar, hukuk ve bilimsel çerçeveyle desteklemelidir.

Eğer evde "kendini ezdirme, sen de vur" denilirken okulda "şiddet çözüm değildir" deniliyorsa veya tersi oluyorsa, genç hangi yöntemi seçeceği konusunda bocalar ve genellikle güçlü gördüğü (veya işine gelen) tarafı seçer.

Okul ve aile arasındaki bağ, sadece "not bilgisi" almak için kurulan bir bağ olmamalıdır.

Öğretmenler çocuğun evdeki sosyal çevresini, aileler ise çocuğun okuldaki arkadaş grubunu ve akademik stresini bilmelidir. Çatışma noktaları (örneğin inanç konuları veya teknoloji kullanımı) tespit edildiğinde, ortak bir strateji belirlenmelidir.

İnanç ve ahlak eğitiminde en büyük tehlike, "söylenenle yapılanın" farklı olmasıdır. Mesela; evde, ebeveynin elinde telefon varken çocuğa "kitap oku" demesi. Okulda, adaletten bahseden bir öğretmenin öğrenciler arasında ayrımcılık yapması. Bu iki zemin birleştiğinde çocuk, doğruluğu değil, "şartlara göre davranmayı" öğrenir. 

Çatışmaları önlemek için; aileler, okulu sadece "bilgi yükleme merkezi" olarak görmeyip, öğretmeni karakter inşasında bir ortak olarak kabul etmeli.

Öğretmenler, müfredattakileri anlatırken ailenin kültürel ve manevi hassasiyetlerini gözeterek, değerleri hayattan koparmadan sunmalı.

Gençler, evde gördüğü şefkat ile okulda gördüğü disiplinin aslında aynı amaca (onun iyiliğine) hizmet ettiğini hissetmesi gerekiyor.

Özetle, aile "vicdanın", okul ise "aklın" merkezidir. Vicdansız bir akıl tehlikeli, akılsız bir vicdan ise yetersizdir. Bu ikisi el ele verdiğinde, şiddetten uzak, barışçıl ve karakterli bir nesil yetişir.