Penceredeki kadın; yağmuru seyrediyordu. Cama vuran damlaların süzülüşü rikkatine dokundu. Hayalen maziye dalıp gitti. Yıllar önceydi; takvimler 28 Ekim'i gösteriyordu. Sert bir sonbahar yaşanmaktaydı. Sobalar gürül gürül yanıyordu. Güneşli, kuru soğuk dediğimiz günlerdi.

Yirmi bir yaşındaydı genç kız. Delikanlı da yirmi üç. Bir dalın iki fidanıydılar sanki. Dünürcü teyze onları "Bir elmanın iki yarısı gibi, teraziye koysanız ikisi aynı gelir" der, ikisinin de birbirine çok benzediğini anlatırdı. Bir de onlara "leylalar" lakabıyla takılır, bizim körpeler de utanıp gülümserlerdi.

Birbirlerine ilk andan itibaren tutkuyla bağlanmışlardı. Ufak, mütevazı bir düğünle uzak diyarlara yolculuğa çıktılar. Kız ilk defa yurt dışı tecrübesi yaşayacaktı. Her şey çok yabancıydı onun için. Gurbet ağır gelmiş her gün ağlar olmuştu. Telefonun sayılı evde bulunduğu yıllardı. Ailesiyle mektupla haberleşiyorlardı. Bulunduğu yerde Türk arkadaşı yoktu. Bir gün eşi onu sevindirmek istedi. "Akşama bir yere gideceğiz. Osmanlı zamanında buraya göç etmiş eski Türklerden bir aile var" deyince, kız çok mutlu olmuştu. Sanki memleketine gidiyormuşcasına çocuk gibi sevinmişti. Hatta sevincinden geçtikleri yolu bile Türkiye'ye benzetmişti. Evin hanımı ondan yaşça büyüktü. Zor anlaşılır bir Türkçe konuşuyordu ama olsun, yine de çok mutlu olmuştu. Öyle hararetli konuşmuşlardı ki, kızcağıza bu muhabbet birkaç gün yetmişti.

Aile özlemi, vatan hasreti ile bir yıl geçirdikten sonra yurda dönmüşlerdi. Mevsim kıştı. Henüz kendilerine ait evleri yoktu. Kucaklarındaki bebekle, ailelerinin yanında kalıyorlardı. Derken Doğu Anadolu bölgesine tayin edildiler. Bizim gençler yollara düştü. Zor günler bekliyordu onları.

Doğrusunu söylemek gerekirse hiç kolay değildi hayatları. Hayat mücadelesi yoruyordu. Sınanıyorlardı imtihan yurdunda. (Bir de günümüzde en ufak bir sıkıntıda mahkemede soluğu alan gençleri düşününce  üzülmeden edemiyor insan!)

Ev hali bu; bazen aralarında kırgınlık yaşasalar, birkaç saat içinde barışırlar, küs kalamıyorlardı. Mutluydular. Ellerini hiç bırakmadılar birbirlerinin.  

Bu ilişkinin sırrı sevmekten vazgeçmemekti. Baba çalışırken anne de evini cennet bahçesine çevirmeye çalışıyordu; elinden geldikçe, gücü yettiğince. Çok seviyordu ailesini. Eşini kapıda karşılar kapıdan uğurlar, pencereye çıkar, eşi gözden kaybolana dek izlerdi. Aynı şekilde çocuklarına da pencereden el sallar duayla uğurlardı. Yıllarca hep böyle devam etti. Umutluydu anne; bir gün, daha güzel olacaktı hayatları, her şey yoluna girecekti Allah'ın izniyle. 

Ve bir gün, çocuklar yuvadan uçtular. İki kişilik başladıkları hayat yolculuğunda, yine  başlardaki gibi ikisi kalmışlardı...

Yıllar geçince bir şey farkettiler. Beraberlikleri aşkı aşmış, ilerleyen zaman içinde sevgileri şefkate dönüşmüştü. Ruh ikizi dedikleri şey bu muydu acaba? Artık kalplerinden geçen en ince sızıyı bile hisseder olmuşlardı. İlk zamanlardaki sevda dedikleri şeydi yaşadıkları. 

Ama şimdi, şimdi başka bir şeydi bu hal. İki vücut tek yürek olmuştu. Kırk yılın ardından; sabrın, vefanın, sevginin meyvesini devşiriyorlardı. Ebedi saadet yurduna doğru el ele yürürken, merhametin, aşktan üstün olduğunu, yaşayarak anlamışlar, bir ömrü birlikte uğurluyorlardı şimdi; ahirete yaklaşırken, yolculukları yoldaşlığa dönüşürken...