Bir önceki yazımda anlattığım gibi, PKK ile Hizbullah arasındaki çatışmalar halkın hayatını çekilmez hâle getiriyordu. İnsanlar yalnızca sokakta değil, evlerinde bile kendilerini güvende hissedemiyordu. Korku, günlük hayatın ayrılmaz bir parçası olmuştu.

O dönemin en dikkat çekici gelişmelerinden biri, devletin PKK ile mücadele ortamında Hizbullah’a karşı zaman zaman göz yumduğu yönündeki kanaat ve değerlendirmelerdi. Bu tutumdan yararlanan Hizbullah’ın bölgede giderek daha fazla güç kazandığına ilişkin gözlemlerimiz vardı. İki örgüt arasındaki kanlı hesaplaşma ise her geçen gün daha fazla can alıyordu.

Bu karanlık günlerden birinde, bir Pazar gününde, iki personel arkadaşımla birlikte Batman’a gitmiştik. Öğle saatlerinde bir çayhaneye oturup çaylarımızı içerken arkadaşlarımdan biri dikkatimi karşı tarafa çekti.

“Şu karşıda ayakta duran çarşaflıya bak” dedi. “Kadın kıyafeti giymiş ama erkek olduğu anlaşılıyor. Çarşafın altından silahın namlusu görünüyordu.”

Dikkatlice baktığımda, manzaranın ne kadar ürkütücü olduğunu fark ettim. Bir insanın kadın kıyafetine bürünerek silah taşıması, sıradan bir görüntü değildi. O günlerde böyle bir manzara, biraz sonra kan dökülebileceğinin işareti olarak algılanıyordu. İnsan, karşısındaki kişinin kim olduğunu, kimin hedef alındığını, bir sonraki dakikada neler yaşanacağını kestiremiyordu.

Üstelik çayhanenin hemen bitişiğinde emniyet müdürlüğü binası bulunuyordu. Öğle molası nedeniyle polisler de yakınımızda oturmuş çay içiyorlardı. Buna rağmen çevredeki gerginlik ve silahlı kişilerin varlığı, o dönemin çelişkilerini gözler önüne seriyordu.

Bu manzara yalnızca Batman’a özgü değildi. Diyarbakır’da, Silvan’da ve çevre ilçelerde de benzer bir korku iklimi yaşanıyordu. Gündüzleri Hizbullah mensupları PKK mensuplarını veya sempatizanlarını; geceleri ise PKK mensupları Hizbullah taraftarlarını hedef alıyordu. İnsanlar hangi sokakta, hangi saatte, kiminle karşılaşacaklarını bilmeden yaşamaya çalışıyordu.

O günlerde sıkça hatırladığım bir söz vardı: “Düşmanın düşmanı, düşman kaldıkça dosttur.” Bölgede yaşananları anlamaya çalışırken bu sözün ne kadar tehlikeli bir anlayışı yansıttığını düşünüyordum. Birbirine düşman iki yapının çatışması, devletin ve toplumun geleceği açısından sağlıklı bir çözüm değildi. Şiddetin başka bir şiddet odağı üzerinden kontrol edilmeye çalışılması, halkın çektiği acıları daha da derinleştirebilirdi.

Bütün bunlara şahit olurken en çok düşündüğüm şey, sıradan insanların içine düştüğü çaresizlikti. Esnafın, memurun, işçinin ve ailesinin tek isteği huzur içinde yaşayabilmekti. Fakat terör, insanların güven duygusunu aşındırıyor, şehirlerin sosyal hayatını felce uğratıyordu.

Bir sonraki yazımda, Silvan’da hayatın durma noktasına gelişini, faili meçhul olayların artışını ve bu karanlık dönemin insanların hafızasında bıraktığı derin izleri anlatmaya devam edeceğim.