Erken müracaat durumuna göre katılım talepleri ilgili komisyonumuzca değerlendirilmekte ve tesis dolmaktadır.

Eğitim komisyonumuzun (kadın-erkek katılımcıların konu talepleri neticesinde) program öncesi tanzim ettiği müzâkereli dersleri, sosyal komisyonun tespit edip duyurduğu ilâve mekânların yanında ağırlıklı olarak Çam Dağı’ndaki sabah kahvaltıları, gezileri ve sosyal faaliyetleriyle, Düzce’nin Barla Okuma Programı bir “marka” olmuştur.

Toplam 11 müzâkereli dersin yapıldığı programda bir kardeşimiz Haşir Risâlesi’nden okuyor:

 “...Sen, anlaşılıyor ki, BİR PARÇA Firengî okumuşsun. Bu İslâm yazılarını okuyamıyorsun.”

Metindeki “bir parça” ifadesi dikkatimi çekiyor, soruyorum:

-Kardeşler, niçin “...bir parça Firengî okumuşsun.” denmiş? 

Sessizlik oluyor; soruyu açıyorum:

6 Temmuzdaki Beşinci Şua müzakeresinde konuşmuştuk:   

“Süfyan, din derslerinden tecerrüd eden maarifi rehber edip ta'mîmine şiddetle çalışır." deniyordu. 

Allah demenin yasak olduğu, memleket semâlarının, “Allahü Ekber!” sedâlarına 18 yıl (1932-1950) hasret kaldığı, ezanın yasaklandığı, medrese, tekke ve zâviyelerin kapatıldığı, bir Elif cüzünü bulmanın bile çok zor olduğu ve hele okumanın şiddetle yasaklandığı bir vasatta, Matbuat Umum Müdürü Vedat Nedim Tör, Hz. Muhammed’in Hayatı kitabı için yayımcı ve yazarına mektup yazar:

"Biz her ne şekil ve surette olursa olsun memleket dahilinde dinî neşriyat yapılarak dinî bir atmosfer yaratılmasına ve gençlik için dinî bir zihniyet fideliği vücuda getirilmesine taraftar değiliz..."(17 Mayıs 1934) ve kitap toplatılır. 

Allah lafzına tahammülsüzlük, pehlivan tefrikalarındaki “Allah Allah illallah, iki yiğit çıktı meydâne...” hitaplarına varacak boyuta (buut) kadar gelmiş, başlamış olan tefrikaların 10 güne kadar sona erdirilmesi gazetelere tâmim edilmişti. 

Maarifi dinden tecerrüd etmekle de yetinilmemiş, okullarda dinsizlik ve inkâr zihniyeti işlenmiştir. 

İlk mekteplerde muallimler çocuklara “Allah’tan şeker isteyin bakalım!” diyor. Emre uyan çocuklara gàibden şeker verilmeyince bu kez “Şimdi bir de benden isteyin!” denilerek önceden hazırlanan şekerler çocuklara dağıtılıyor; körpe zihinlere küfür tohumları ekiliyor:

-Gördünüz mü? Eğer...

Dinsiz eğitimi daha bilimsel(!) bir tarza sokmak için Abdullah Cevdet’e Haşrin inkârını işleyen bir ders kitabı sipariş edilir. Âhiret inancı bilim kisvesinde, ders kitaplarıyla inkâr edilecek. 

"Haşre iman” âlem-i İslâm’ın yumuşak karnı. İbn-i Sinâ bile “Haşir aklî değil, naklî bir meseledir.” demiş çünkü. Âhiret inancı aklen ispat edilememiş. 

Süfyanist zihniyet âhiret hayatını inkâr edecek ders kitabı sipârişini verince Haşir Risâlesi ilham olunmuş Üstada. Oysa daha önce kendi karîhasıyla haşri ispata teşebbüs eden Üstad “Nahû Bismillâh” deyip kalmış, kalem oynatamamıştır.  

Sipariş edilen kitap gecikince “Kitap ne oldu?” diye soranlara Abdullah Cevdet’in cevabı çok enteresandır:

- Said Nursî, insanı Haşrin sokaklarında gezdiriyor; görmüyor musunuz?

Sadede gelirsek... Böyle bir vasatta insan bir parça değil tamamen Frengî okumuş olmalıyken, neden “Sen, anlaşılıyor ki, bir parça Firengî okumuşsun.” diyor Üstad? “Bir parça” değil “...külliyen Frengî okumuşsun.” demesi gerekmez miydi?

Yaptığımız açıklamalardan sonra soruya cevap gelmedi; soru, sahibine döndü.

— Devam edecek —