Allah’ın, yarattığı kullarının ibadetleri dahil hiçbir şeylerine ihtiyacı yoktur. Muhtaç olan insanların kendisidir ve Allah’a ibadet etmekle sorumludur. Bakara Suresi’nin 21-22. Ayetleri bu hakikati ifade eder: “Ey insanlar! Sizi ve sizden öncekileri yaratan Rabbinize ibadet ediniz ki, takva mertebesine vâsıl olasınız. Ve yine Rabbinize ibadet ediniz ki; arzı size döşek, semayı binanıza dam yapmış ve semadan suları indirmiş ki, sizlere rızık olmak üzere, yerden meyve ve gıdaları çıkartsın. Öyle ise, Allah’a misil ve şerik yapmayınız. Biliniz ki, Allah’tan başka ma’bud (ibadete lâyık) ve hâlıkınız (yaratıcınız) yoktur.”

İbadet, insan fıtratının istediği ve ona muhtaç olduğu en yüksek bir hakikattir. Bu ihtiyaçtandır ki, tarih boyunca insanlar, insan üstü bir güce inanmışlar ve aya, güneşe, yıldızlara ve kendi elleriyle yaptıkları putlara tapınmışlardır. İşte, bu yanlış inanç ve gidişatı durdurmak ve insanların yüzünü Âlemlerin Rabbi olan Allah’a döndürüp Ona ibadet ettirmek için, yüz yirmi dört binden fazla peygamberler gönderilmiş ve semâvî sayfalar ve mukaddes kitaplar indirilmiştir.

İbadet, Allah’ın emir ve yasaklarının toplamına itaat etmekten ibarettir. İbadet, insanın yüzünü her şeyden çevirip, Allah’a yöneltmek içindir. Allah’ın büyüklük ve yüceliğini kalplerde tespit edip sağlamlaştırmak içindir. Bu ise, sürekli tekrarlanan ve yenilenen ibadetler ile mümkün olur. Aynı zamanda, Bediüzzaman Hazretlerinin ifadesiyle “İnsan İslâmiyet sayesinde, ibadet saikasıyla bütün Müslümanlara karşı sabit bir münasebet peyda eder ve kavi [güçlü] bir irtibat ve bağlılık elde eder. Bunlar ise, sarsılmaz bir uhuvvete [kardeşliğe], hakikî bir muhabbete sebep olur. Zaten, hey’et- i içtimaiyenin [toplum hayatının] kemâline ve terakkisine ilk ve en birinci basamaklar uhuvvet ve muhabbettir.” (İşârâtü’l- İ’caz, s. 229.)

Daha bunlar gibi sayılamayacak kadar hikmetleri ve faydaları olan ibadetlerin samimî olarak yerine getirilebilmesi için, İslâm tarihi boyunca çeşitli isimlerdeki cemaatler ve tarikatlar, tolumu irşad için çalışarak geliyorlar. Allah, onların hepsinden ebediyen razı olsun ve gayretlerini arttırsın.

Cumhuriyet dönemi ile birlikte, faaliyetleri yasaklanan tarikatlar ve cemaatler, ister istemez yeraltına girdi. Ancak, dahilden çıkan Bediüzzaman, Nur Talebeleri ve Risale-i Nur hareketi, her şeyi göze alarak iman hizmetine devam etti. Bundan dolayı başlarına her türlü sıkıntı ve musibetler geldi fakat onlar yine bu iman hizmetinden vazgeçmediler. Çünkü, yaptıkları vazife kanunlar çerçevesinde suç değildi ve toplum buna şiddetle muhtaçtı.

Evet, bugün itibariyle bütün dinî cemaat ve tarikatlar serbestçe çalışıyorlar. Herhangi bir cemaat ve tarikatla bağlantısı olan insanların, genellikle beş vakit namazını kıldıkları görülüyor. Böyle bir bağı olmayanların ise, genellikle namazla, cami ve cemaat ile alâkaları pek görülmüyor. Bahsi geçen cemaat ve tarikatların ortak duaları, onları koruyan bir zırh gibi oluyor. Elektronik bir manyetik alan gibi, günahlara karşı koruyucu bir kalkan vazifesi görüyor. Su-i misal emsal olmaz kaidesiyle, yanlış yapanlar yüzünden cemaatler töhmet altında bırakılmamalı, bilakis teşvik edilmelidir.