Bir ülkede derin devletin varlığından söz ediyorsak o ülkede demokrasi ya yoktur ya da ağır yara almıştır.
Demokrasisi olmayan devletler bellidir. Nettir. Kuzey Kore tipik örnektir.
Demokrasisi varmış gibi olan devletler ise adeta insanın münafığı gibidir. “Bu münafıktır” deseniz bir dert, göz görürken bunu demeseniz ve gereğiyle hükmetmezseniz başka dert. Kafa karıştırıcıdır.
Demokrasisi varmış gibi görünen ama aslında derin devletin kontrolünde olan devletlerde, hâkim parti ve onun arkasındaki derin güçler, sivil alanı ve sivil siyaseti domine eder ve kontrol etmeye çalışır.
Böyle bir toplumda demokrasi eliyle halk devleti yönlendirmeye çalışırken derin devlet de devlet eliyle halkı siyaseten yönlendirmeye ve dönüştürmeye çalışır.
Derin devletin elindeki devlet bunu yapabilmek için bilhassa muhalefeti de dizayn etmeye çalışır. Örnek Türkiye. Hem eskisiyle hem yenisiyle...
Dizaynırlar siyaset tarlasını daima dikine dikine sürer. Siyaset ırmağının yatağını daima dönüştürmeye ve bozmaya çalışır. Örnek, Türkiye. Hem dün, hem bugün...
Bu sebeple hakiki demokrat olanlar derin devleti istemezler.
Derin devlet eliyle halkı ve siyaseti dönüştürmek isteyenler de demokrasiyi istemezler. İstiyor“muş gibi” yaparlar ve kafa karıştırırlar ama istemezler.
Böyle bir toplumda, hakiki ve samimi demokratların bir derinden diğerine savrulmaları yani hazır günün ve istikbalin derinlerinden kurtulmak için mazinin derinlerine selam çakmaları da aslında derin devletin derin siyasetinin sonucudur.
Bu aynı zamanda bazı hallerde kendisini akıllı sananın bindiği dalı kesmesidir.
Defalarca yazdık. Tekrar yazalım:
M. Kemal demokrasiye taraftar değildi. Zira ona inanmış da değildi. Bugüne kadar tek bir delili bulunmamıştır, bulunamaz. Gizli bir şeyi de kalmamıştır.
Zaten, devlet eliyle toplumu dönüştürmek anlamındaki bir inkılapçının demokrat olması mümkün değil. Zira zıtlar bir arada olamaz. Bazen, bazı yerlerde, “oluyormuş gibi” görünebilir ama bir arada görünen bu iki zıttan ya biri ya diğeri hakiki değildir.
Demokratların derin devlete ve Kemalistlere sempatiklik rüşveti vererek ayakta kalmaya ve ilerlemeye çalışmaları, 1950’lerde anlaşılabilir bir şeydi. Evet, makul değildi ama anlaşılabilirdi.
Bugünün dünyasında demokratların halen de M. Kemal üzerinden maziye rüşvet vermeleri hem gereksizdir ve hem de anlamsızdır.
Bu sebeple On Kasımların hali bir kısım demokratlarımız açısından maalesef ibretliktir.
Türkiye’deki siyasi cereyanların içinde en makulü durumunda olan “demokratlık cereyanı”nın gerçek sahipleri ve samimi mensupları, bu cereyanın, “derin devlete düşmanlık” denilen bu misyonunu bilenlerdir.
Bilmeyenlere demokrat muamelesi yapmak lüzumsuzdur ve manasızdır.
Bilmek isteyenlere bildirmek ise en önemli siyaset dersidir.
Bu dersin üstadı bellidir: 1970’ten bu yana “Asya’nın bahtının miftahı meşveret ve şûradır” diyen Yeni Asya ve onun samimi sahiplenicileri.