1. Giriş bilgileriyle başlayalım: 

Hakikatte din ve diyanet düşmanı olan malûm karanlık çevreler yine işbaşındalar. Devletten uzak din ve nasihat hizmeti yapan cemaatleri ve tarikatları gözden düşürmek için ellerinden gelen gayreti gösteriyorlar.

Bu din ve vatan düşmanları, haklarındaki asıl hükmü Allah’ın vereceğine inandığımız Uğur Akkafa, Serdar Turhan ve başka bazı şahsiyetlerin fon operasyonu kapsamında tutuklanması üzerinden hücuma geçerek "Onlar da Nurcu, yani Nurcular da bu suçun ve günahın topyekün içerisinde, üstelik çaldıkları paralara din hizmetini kılıf yapmışlar"  diyerek tezvirat yapıyorlar. 

Evet, kâra iştahlı bazı masumlar devletin bilinçli ihmaliyle bir sazan sarmalında zarara sokuldular ya. Bunlar da güya onların kayıplarının hesabını soruyormuş gibi yapıyorlar ama aslında başka avlara çıkıyorlar. 

Bu sene yüzüncü yılını idrak ettiğimiz iman şaheseri Risale-i Nur’ları gözden düşürebilmek için boşuna üfleyip duruyorlar. 

Bu menhus gayreti, uyanık olanlar, esasen 2009’daki Ergenekon davaları sürecinden itibaren, o süreçte yaşanan hukuksuzlukları ve kumpasları görmekle fark etti ama sesini hakkıyla duyuramadı. Ardından malum sebeplerle sessizlik arttı. Sonra da tek adam rejimiyle birlikte denetimsizlikte zirve yapan tuhaf devlet anlayışı da işin tuzu biberi oldu ve bu vahim günlere geldik.

Şunu da ifade edelim: Bu din düşmanları sadece cemaatleri gözden düşürmeye çalışmakla da yetinmiyorlar. Son günlerde, Türkiye'de sivil dinî oluşumların kırk yıllık bir başarısı ve bir uzantısı olarak görülmesi gereken ama son yirmi yıllık dönemde devlet tarafından aşırı sahiplenildiği için maalesef kısmen devletleştirilmiş gibi görülen ve böylece kalitesi de tartışmalı hale getirilen faizsiz finansman modellerini ve bunları işleten kurumları da gözden düşürmeyi planlıyorlar. Bu da işin cabası.

Bir de onların, dindarların sivil toplumunu ve sivil toplum kuruluşlarını birbirine düşürüp yerle bir etme hedefi var ki bunun için de göz göre göre gelen AHBAP Derneği - Haluk Levent operasyonunu dahi bir alet olarak kullandılar. Böylece akıllarınca, dindarlara, “devletten başkasına güvenilmez” dedirtecekler. 

Yani onlar, insanımızın nazarında sivil ve samimiyet esaslı cemaatlerce ve teşebbüslerce temsil edilen İslamiyet’i o nazarlardan külliyen ıskat etmeye çalışıyorlar.

Onların bu oyununda yem ve alet olanlar sadece iktidardaki ve çevresindeki "dindar kılıklı banker(!)"lerden ve onların eş-dost çevrelerindekilerden ibaret olsaydı, derdik ki  "bu onların kendi aralarındaki bir iktidar ve servet transferi kavgasıdır ve dünyevi bir meseledir, olan devlete güvenen gariban yatırımcıya olmuştur, dinimize ve ahiretimize zararı yoktur veya pek azdır." 

Ama maalesef öyle değil. Bu musibet hakiki bir musibettir zira dine gelen musibettir. 

2. Cemaatler ve Nurcular ve bazıları

Çeşitli dinî grupların ileri gelenleri ya da âkıl adamları gibi görünen kişiler başta olmak üzere bazı medyatik kişiler ve muktedir siyasetçilerin propagandasından manen sarhoş olmuş safdil ehl-i iman, bu türden hücumlara, maalesef, adeta "bana/bize dokunmayan yılan isterse bin yıl yaşasın, bana ne" mantığıyla yani "bizim cemaate dokunmadığı sürece mesele yok" yaklaşımıyla bakıyor. 

Üstelik, bu kişiler, nedendir bilinmez, adeta "kutsal devlet"çi olmuş. Devletin her dediğini doğru görüyor, her adlî operasyonun mutlaka bir gerçeğe dayandığını ve daha önemlisi her operasyonda yaydırılan her bilginin gerçek bilgi olduğunu varsayıyor. 

Bu hatalı bakış sebebiyle de önüne konulan zanlara şüphe ile yaklaşmaktan kolaylıkla vazgeçiyor ve sadece kendi dar grubunu korumaya yönelerek adeta kendi bindiği dalı kesercesine bir müdafaa tarzına girişiyor. 

Oysa “dar grubu müdafaa” aslında nefsi müdafaadır. 

Grup aidiyeti ile hareket ediyor görünen bu tür insanlar, kendi dar "biz"ini kusursuz görüyor ama başka herkesi ve her grubu, devletin karşısında neredeyse doğuştan suçlu bir varlık olarak konumlandırıyor. Üstelik her türlü kusura bulaşmış olabilecek olan ve Bediüzzaman’ın tabiriyle "zerrâtı günahkarlardan mürekkep" olan devletin beyanlarına tam itimat ederek... 

Ve, güya kendisini kötü imajdan kurtarabilmek için, "bizim onunla alakamız yok, bununla da alakamız yok" gibi beyanlarla adeta kendi kolunu bacağını kırıp kesiyor. 

Bu, aklın ve vicdanın kabul edebileceği bir tutum değil.

3. Ne oldu?

Zındıka komiteleri dört koldan hücum ediyor. Ehl-i imanın birbirine en çok sahip çıkması gereken bir zamandayız. 

Zındıka komiteleri "armudun sapı, üzümün çöpü" diyerek, -elbette kusurlu ve günahkar olabilecek olan- çeşitli şahsiyetler üzerinden cemaatleri bile bile karalamaya çalışıyorlar. 

Bazı safdillerin, onların dindarlara çalmaya çalıştığı karaları doğru ve haklı kabul etmesi ve "biz onlardan değiliz, onlar bizden değil" gibi açıklamalarla güya kendilerini korumaya çalışmaları, aklı başında ve kalbi yerinde ama güçten düşürülmüş zavallı ehli imanın nazarında pek sakil düşüyor. Zira onlar biliyor ki o kara fırça bir gün herkese dokunacak. 

Bazı hizmet insanları üzerinden tüm camiayı karalamaya çalışanlar da aslında çok iyi biliyorlar ki suç ve ceza şahsidir.

Ama zaten onların derdi adalet değil, imaj yıkıcılık.

Ve bir kısım dindar kılıklıların, onların derdinin adalet olmadığını bile bile, adeta onların sözcüsü gibi davranarak "zaten belliydi, hem onlar bizden değil" demesi hiçbir şekilde ehl-i vicdanın kabul edebileceği bir şey değildir.

4. Ne olmalıydı?

Şunu peşinen söyleyelim; biz bu zatları şahsen tanımıyoruz. Ama tanımamız da gerekmiyor. Yapıp ettikleri hakkında da bir bilgimiz yok ve bu aşamada olması da gerekmiyor.

Bizim için, herkes gibi onların da beyanları asıldır. Kendileri Nur Talebeliğini bir ideal olarak görüyorlarsa ve Nur Talebesi olmak istediklerini ifade ediyorlarsa, bize, bu güzel arzuları için dua etmek düşer. Ama Nurcu olmanın ya da sayılmanın kriterleri bellidir: Günahlardan uzakta ve takva dairesinde kalmak da birinci şartıdır.

Her insan gibi bu zatların da eksiği yanlışı olabilir. Ama bir suçu kendileri itiraf etmedikleri veya kamu vicdanını tatmin eden bir kesin hükümle suçları sabit hale gelmediği sürece, biz, bindirilmiş medyanın, bazı kamu görevlilerine atıf yaparak "var" dediği ve çoğu kamuoyu oluşturmaya yönelik olarak servis edilen geçici delillerle kimseyi suçlamayız.

Zira Türkiye'de dindarların başına, bilhassa son 15-20 yılda, “devlete gereğinden fazla güvenmek”ten dolayı nelerin geldiğini hep beraber yaşadık ve yaşıyoruz.

Dolayısıyla biz evvela bütün din kardeşlerimizin kardeşlik hukukunu müdafaa etmekte mükellefiz.

Onların hizmet metotlarının Risale-i Nur'a ne kadar uygun olduğu hususu bugün konuşulacak bir mesele değildir. Vakti gelir, yeri gelir, onu da muhatabına herkes kendince doğru şekilde ifade eder. Ama bugün gün kardeşinin hukukunu (suçunu değil, hukukunu)  müdafaa günüdür. 

5. Hiç mi hataları yok? 

Yarın onlardan biri bizzat kendisi itiraf eder ve derse ki "evet ben böyle bir suç işledim, Allah beni de affetsin", o zaman da temel prensibimiz geçerli olmaya devam eder.

Bu prensibi Uhuvvet Risalesi söylüyor: "Mümin mümini sever ve sevmeli. Fenalığı için yalnız acır, lütufla, (kavlileyyinle) ıslahına çalışır." Hayır dua eder, tövbesine amin der. İnsanları mağdur etmişse bu mağduriyeti gidermesi için elinden gelen desteği verir. 

Hem, hatadan dönmek fazilettir. Ama düşene ve hele tuzağa düşürülene, hele hele zındıkların vurduğuna acımasızca vurmak bizim işimiz değildir ve olmamalıdır.

Birilerinin "Ama onlar da lüks mekanlarda, pahalı binalarda hizmet ediyormuş gibi yapıyorlar, demek harama girdiler, Nur hizmetinin asliyetini ve safiyetini bozdular." dediği insanların hizmetlerini bu sebeple kötülemek, hele bugünün maddi gelişmişlik ortamında 3 katlı bir hizmet binasını "ancak ve sadece haramla alınabilecek bir servet" gibi görüp göstermek, vicdana sığmaz. 

Bu türden işlerde “vur fakat dinle” mühim bir prensiptir. Yani “hakkımda hükmünü verip vuracaksan yine vur ama önce dur ve dinle; düşün, tart ve sonra adilane hüküm ver!”.

6. Asıl hedef gençler...

Unutmayalım; bu tezviratların asıl maksadı, bir şekilde gençlere ulaşabilen ve onların Risale-i Nur'dan istifadeleri için çalışan çeşitli organizasyonları bu dedikodularla topluca gözden düşürebilmektir. Dolayısıyla düşmanın oyununa gelmemek ve dostuna sahip çıkmak bu sebeple de bugün en önemli ihtiyaçtır. 

İç meseleler, ince meşrep farkları gibi hususlar, bugün konuşulacak şeyler değildir.

Şimdi bizlere düşen bu hücumu da savuşturup krizi bir fırsata çevirmek, bir ilanât vesilesi yapmak ve doğruları doğru şekilde ve doğru zamanda muhataplara ulaştırabilmektir. 

Pak ve berrak kaynak ortadadır. Risale-i Nurların müellifi Bediüzzaman’ın her türlü dünyevi kudretten ve mülkten mutlak istiğna içinde geçen hayatı ortadadır. Bu saatten sonra onu kimse bulandıramaz. Risale-i Nur'un hakiki ve samimi talebelerine de onların kardeşlerine ve dostlarına da bu kir yapışmaz. Nur kir tutmaz.

7. Ne yapmalıyız? 

Bilhassa gençlere şu hakikatleri anlatabilmek için çok iyi bir fırsat yakalamış bulunuyoruz:

-Paranın, siyasetin ve devletin kuvvetine dayanan yıkılır. En büyük kuvvet hakta ve ihlastadır.

-Menfi hareket yasaktır. Müsbet hareket eden ise belki yavaş gider ama teenniyle ve emin gider. 

-Müminin vazifesi her nasıl ve ne şekilde olursa olsun hedefe ulaşmak değildir. O Allah'ın bileceği bir iştir. Vazifemiz, doğru hedefe doğru vasıtayla ve doğru yolla gitmek için çalışmak ve çalışmaktır.

-Cemaat suç işlemek için kurulan bir yapı değildir. Cemaat mensubu görünen birileri suç işlemiş de olabilir ama bu onların şahsi suçudur. Zira hiçbir günahkara ahirette başkasının günahı yüklenmeyeceği gibi, bu dünyada da hiçbir suçluya başkasının suçunun cezası verilemez.

-Suç örgütü suç için kurulan örgüttür. Suç örgütünü cemaate benzetmek, cemaati suç örgütüne yakınlaştırmak vb. işler, topluca cemaatleri ve tarikatları gözden düşürmek amacına yöneliktir. Uyanık olmak gerektir.

-Dini devletin tekeline almak ve kontrol edip dünya için kullanmak isteyen eski CHP'nin tek parti döneminde niyetlendiği ve kısmen başardığı şeyi bugün birilerinin AKP MHP koalisyonu eliyle tamamen başarmak istediği açıktır. Buna hak namına karşı durmak hepimizin vazifesidir.

Haydi gayret.